Rotdagen.

4 jul

De rotdagen. Van die dagen dat ik veel te veel jongetjes op scootertjes passeer en in een flits denk je te herkennen. Ondanks de helm en juist door de rode gympies. Die rotdagen waarin ik niet weet waarom mensen zeggen dat ik sterk ben.  Want ik voel me niet sterk. Ik wil ook niet sterk zijn. Ik wil huilen, schreeuwen, schoppen, kotsen, me schandalig gedragen, alles behalve m’n zelfbeheerste ik zijn.

Ik wil in bed blijven liggen. De gordijnen dicht. Geen geluiden alleen maar ik met mijn gedachten en herinneringen aan jou. Maar ik blijf mijn zelfbeheerste ik .

Zo word ik heen en weer geslingerd in die rotdagen. Het zijn grauwe dagen. Alles is muf, stil, doods en verdrietig. En de klomp pijn in mijn buik groeit verder, absorbeert iedere zwarte gedachte en kleit er een nieuwe laag mee.

Ik ben niet sterk. Ik ben gewoon te laf om toe te geven aan de pijn. Ik durf niet. Want stel je voor dat ik eindelijk snap dat je dood bent en nooit meer terugkomt. Wat moet ik dan?

Bij ieder geel paaltje met een pijl op een blauw bordje bijt ik op mijn tanden en geef gas. Door. Verder. Er niet bij stilstaan des te eerder is het over. Maar op die rotdagen besef ik dus dat het nooit over zal zijn. Hoeveel gas ik ook geef. Hoe hard ik ook wegrij van je dood.

20 Reacties to “Rotdagen.”

  1. tinus 04/07/2017 bij 8:07 pm #

    ach lieve honnepon,je kots maar en schreeuw maar je mist je mooie jong,ik als moeder en oma voel je pijn,dat zal wel altijd blijven,straks gaat het wat beter met je maar het gemis blijfd..Dikke kuffel van tinus xx

  2. Hanneke de Jong 04/07/2017 bij 8:09 pm #

    O lieve Pien! Laat je gaan, schreeuw het uit. Ga je mee, naar de dijk aan het Wad? Schreeuwen tot je niet meer kan? xxxx

    Outlook voor Android downloaden

    ________________________________

  3. tinus 04/07/2017 bij 8:11 pm #

    Ach lieve honnepon jij kots maar en schreeuw je ellende er uit,je mist je mooie jong,ik als moeder en oma voel je pijn ,die pijn zit in je lijf,straks gaat het iets beter met je,maar het gemis blijfd lieverd.Dikke knuffel van Tinus xx

  4. bertruisch 04/07/2017 bij 8:17 pm #

    Big hug…X

  5. Anoniem nr 1 04/07/2017 bij 8:24 pm #

    Och lieverd ..lieverd toch pfff .. dat vreselijke gemis !! Heel veel liefs van mij pien . ❤

  6. Floortje 04/07/2017 bij 8:38 pm #

    Het is ook te erg voor woorden. Veel liefs xx

  7. Tink 04/07/2017 bij 10:33 pm #

    Inderdaad. Hele dikke knuf! X

  8. Margreet 05/07/2017 bij 1:29 am #

  9. Wilrike Pasman 05/07/2017 bij 5:37 am #

    Intens

  10. Simone 05/07/2017 bij 6:17 am #

    😘😘😘

  11. lien 05/07/2017 bij 8:46 am #

    Ach Pien toch. Je mag instorten hoor. Soms is dat nodig . Sterkte deze maand extra . X

  12. Melanie 05/07/2017 bij 8:57 am #

    Zomaar een arm om je heen….

  13. Anoniem nr 1 05/07/2017 bij 11:08 am #

    Even laten weten dat ik veel aan je denk ! Xxx

  14. Moon 05/07/2017 bij 1:27 pm #

    Het is ook niet niks. Dikke knuffel!xxx

  15. Harmke jansen 05/07/2017 bij 3:33 pm #

    Boksbal? Servies? Gooi het eruit Pien…..het is als een gezwel….😘

  16. susanhol 05/07/2017 bij 4:28 pm #

    Je schreef dit alweer even geleden, maar toch een dikke vette hug. Komt altijd van pas.

  17. Irene 06/07/2017 bij 1:58 pm #

    lieve moeder Pien,

    Dit is zo herkenbaar, dagen waarin het verdriet en het missen van je kind als een tsunami-
    over je heen golft. Soms lijkt het op een grote onweersbui na een snikhete, broeierige dag. Het geeft wat opklaring en ruimte. Het zijn van die rot weken, een rot periode. Na veel van deze dagen, weken te hebben meegemaakt, ben ik er op gaan vertrouwen dat het daarna weer wat rustiger wordt in jezelf. Soms voel ik het aankomen. Teveel herinneringen die ik tegenkom, het heimwee-gevoel vooraf en dan een soort knock-out.

    Het is zo tegen de natuur in, je kind dood en jij blijft leven. Het maakt zo kwetsbaar, je hebt geen huid alles komt zo binnen. Toch komen in deze poel, de gelukkige, blije momenten boven drijven. Ik koester deze, om later het overweldigende weer aan te kunnen.

    Daar leer je mee leven, helaas je moet er mee leven of je wilt of niet.

    Het is zo onrechtvaardig en zinloos dit verdriet.

    Het leven is niet eerlijk en zal het nooit zijn, wij kleine mensjes moeten het er mee doen.

    Liefs Irene

  18. Harmke jansen 07/07/2017 bij 8:28 am #

    Pien je bent wel sterk…ik.heb je gevolgd vanaf het begin…..je bent beresterk….alleen al dat je dit deelt. Dat je nog ziet dat je andere kinderen groeien….dat ze het goed doen…wees lief voor jezelf en soms….wees dan minder sterk….ying en yang😘

  19. teuntje 07/07/2017 bij 8:31 am #

    jij te laf? { }, <3, x.

  20. jasnetteke 17/07/2017 bij 9:43 am #

    Wat is nou sterk dan…. Het is wat het is en je doet het ermee. Respect voor jou en voor alle ouders die voor de onmogelijke taak staan om om te gaan met een veel te groot verlies. Lieve groet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: