Alles.

9 aug

Mijn gevoel ging op slot, die vierentwintigste september 2016. Ik zocht mijn emoties, ik zocht mijn tranen, ik wilde huilen, ik verbaasde mezelf, ik dacht dat ik zou doodgaan, ik bleef leven met zonder jou.

Bijna een jaar geleden. Facebook blijft onwetend vrolijke foto’s  van vorig jaar en het jaar daarvoor posten. Leuke herinneringen, staat erbij. Nee, niet leuk. Maar ik heb nog steeds niet die verschrikkelijke huilbui gehad. Want als ik daar aan toegeef dan is het toch echt gebeurd.  Toch? Dat je er echt niet meer bent. Dat iets onvoorstelbaars echt kan zijn.

Soms laat je me huilen, heel even. Bij een liedje, bij een gezicht, bij een rode gymschoen, bij mijn naaimachine op de keukentafel, bij je oude knuffelbeest, bij de toespraak van je opa, bij je lege stoel aan tafel, bij vier borden in plaats van vijf, bij de geur van je lijffie in dat oude tshirt van je, bij je lievelingseten, bij de berichten van je vrienden  die altijd aan je blijven denken, bij de foto’s van je kapotte lichaam, bij de tranen van onze familie, bij onze verbijstering, bij de plek waar je nu bent, bij je lantaarnpaal waar altijd bloemen zijn en je petje hangt. Bij mezelf. Iedere nacht. Iedere dag. Ik kan je niet meer missen dan ik nu doe.

Je doet me pijn, zo vreselijk erg. En het ergste is dat je dat niet expres deed. Er was alleen maar een stom moment van onoplettendheid voor nodig, effe wegzakken, in slaap vallen. En dan wil ik zo boos op je worden. Schelden. Vloeken  ” Stomme eikel!”  schreeuwen.

Ik word niet boos. Ik ga niet schreeuwen. Ik vloek niet en ik scheld niet. Ik ga verder, zo klein als ik maar kan zijn. Maar weet dat ik alles zou doen om je terug te krijgen. Alles.

 

21 Reacties to “Alles.”

  1. Anoniem 09/08/2017 bij 8:26 pm #

    😢

  2. Floortje 09/08/2017 bij 9:11 pm #

    Lieve Pien, je kind verliezen lijkt me een onmogelijk groot verdriet. Ik wil je wel tig harten onder de riem steken, maar tegelijk denk ik: wat moet je ermee!? Ik zou je zo graag ergens mee troosten, maar waarméé? Terug beamen in de tijd en Pieter wakker houden of De Paal uitgummen, van dat soort stomme dingen ga ik dan zeggen. Want ik kan er geen ruk aan veranderen. Aan die verrekte nacht en de ellendige samenloop van alles toen. Ik leef oprecht elke dag met je mee. Maar jij draagt het verdriet elke dag en nacht. Dus dikke, dikke spierballen en alle liefs. Xxx

  3. Jacqueline van Lindert 09/08/2017 bij 9:36 pm #

    Dit is bijna onmeselijk.

  4. Anita 09/08/2017 bij 9:45 pm #

    🔥 voor jullie ❤️

  5. Tink 09/08/2017 bij 11:58 pm #

    “Zeven maal om de aarde te gaan…” zoals in dat gedicht van Ida Gerhardt. Alles.
    Dikke kus Pien.

  6. Anoniem nr 1 10/08/2017 bij 6:17 am #

    Lieve pien .. wat moet ik nog zeggen !! Het is alweer bijna een jaar .. iedere dag moet ik hier aan je denken .. het vreselijke gemis pien !! Dikke knuffel xxx ❤

  7. Shasja 10/08/2017 bij 6:39 am #

    Hoe kan de tijd ‘gewoon’ doorgaan hè. 😗

  8. Moon 10/08/2017 bij 9:38 am #

    Als ik kon toveren….. Dikke kus!

  9. Anoniem nr 1 10/08/2017 bij 11:31 am #

    Moon wij kennen elkaar niet .. maar wat zouden wij toveren !!

    • Moon 10/08/2017 bij 6:12 pm #

      Als ik kon toveren, toverde ik Pieter terug. Daar hoef ik jou toch niet voor te kennen???

      • lien 10/08/2017 bij 6:55 pm #

        Zeg Moon, wij kennen elkaar allemaal niet , maar we zouden allemaal met jou mee toveren als we Pieter daarmee terug konden halen. En dat is wat Anoniem 1 hier bedoelt.

  10. lien 10/08/2017 bij 12:15 pm #

    Ach Pien, pijn in mijn buik van je stukje. Je wilt je kind terug . Ik wilde dat het onmogelijke mogelijk kon zijn. Wat een enorm hartverscheurend verdriet . X

  11. Margreet 10/08/2017 bij 7:21 pm #

    ❤❤❤

  12. Wilrike Pasman 10/08/2017 bij 8:48 pm #

    😪❤💪

  13. Roland 11/08/2017 bij 5:56 am #

    Beste Pien,
    We kennen elkaar niet maar door Twitter heb ik je ooit ‘ontmoet’. Om mij onbekende reden mag ik je niet meer volgen!?
    Leef via je blog nog steeds met je onmetelijke verdriet mee. Ben zelf vader van nog maar 2 ipv 3! Kind ‘uitgeleend’ aan vrienden voor een vakantie, vreselijk ongeluk in Zuid-Frankrijk en alleen mijn meisje overleefde het niet. Nu 12 jaar later: denk nog elke dag aan haar, ze wordt ook niet ouder in mijn gedachten. De andere 2 wel, dus het leeftijdsverschil wordt alleen maar groter. Heb inmiddels ook veel lol in het leven gelukkig, maar op de meest onverwachte momenten is ‘dat telefoontje’ er weer! Dat zal altijd zo blijven en is ook goed!
    Je kunt er mee leren leven! Wens je veel goede herinneringen aan Pieter, want daar zul je het mee blijven doen!

  14. irene 11/08/2017 bij 4:41 pm #

    lieve pien

    het is niet te bevatten
    een jaar zonder je kind. Zo kort en ook een eeuwigheid tegelijkertijd.
    Alles maar dan ook alles zou je willen geven om pieter een gelukkig mooi leven te laten leven.
    Mijn eigen leven zou ik willen geven om mijn zoon te laten leven.
    Het gaat zoals het gaat we zijn niets en zo kwetsbaar.

    Wat een onmenselijk verdriet en zo zinloos om een kind te verliezen.

    houdt moed Pien en koester toch het levensvlammetje diep in je.

  15. Floortje 17/08/2017 bij 10:49 am #

    Lieve Pien, ik heb net weer een lelletje tekst gewist. Er is gewoon zo weinig zinnigs te zeggen. En ik wil niet te zwaar en verdrietig schrijven, omdat ik niet weet in wat voot stemming je het eventueel leest. Stel, je hebt een dag met een sprank hoop en ik zet hier iets verdrietigs neer. Onhandig. Maar een beetje luchtigheid kan ook de ene dag net wel of juist helemaal niet passen. Dus… mijn medeleven uit zich wederom in een klein stukje waarin ik je wil laten weten dat ik vaak aan je denk, met je mee leef en je alle liefs en sterkte stuur. Xx

  16. Enna 20/08/2017 bij 7:24 pm #

    💔

  17. Simone 23/08/2017 bij 5:55 am #

    Precies, ik heb ook al meerdere keren gereageerd en weer verwijderd…
    Lieve Pien ook ik denk al bijna 11 maanden aan Pieter en jou!
    Er gaat geen dag voorbij dat dat niet het geval is, altijd wel een flitsje. Bij het zien en lezen van nieuws, bij het zien van een scooterrijder, bij rode gympen, bij het zien van zulke paaltjes, bij het zien van jongens die in AH werken etc etc en dan gaan onmiddellijk mijn gedachten door van Pieter naar jou…
    😘😘😘

  18. Harmke jansen 25/08/2017 bij 5:24 am #

    Vreselijk Pien……het zou echt niet mogen!!! Een dierbaar kind verliezen….11 maanden…ik hoop zo dat ooit ooit ooit je minder verdrietig bent…..hoe stom dat ook klinkt! 😘😘😘

  19. Heleen 25/08/2017 bij 11:19 pm #

    Elke keer als ik er langs rij en kijk, zijn mijn gedachten bij jou. Wat kan het moederschap ongelooflijk pijn doen.😘

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: