Elf maanden en één dag.

25 aug

Ik begon dit stukkie drie keer met het woordje ‘Hoe’ maar kwam niet verder. Ik wilde schrijven over jouw dood en hoe ik daar in het dagelijks leven mee omga. Ik kwam vandaag, elf maanden en één dag na je overlijden, tot de conclusie dat ik overleef omdat ik er bewust niet aan denk. Dat klinkt raar. Ik probeer het uit te leggen aan je.

Als ik bewust aan je dood denk, de foto’s zie, de film bekijk, ben ik nergens. Ben ik een snotterende moeder met doorgeslikte kreten van pijn. Kan ik niks meer. En dat kunnen we niet hebben. Er moeten boodschappen gedaan worden, wassen gedraaid en bezems over de vloer.

Dus denk ik niet aan je dood. Vergeet het. Doe alsof er niks aan de hand is en ik merk dat ik daar steeds beter in word. Gewoon doorgaan. Maar ’s nachts, als ik mijn bed in rol vind ik daar je ouwe knuffelbeest. Ik hou zijn pootje vast en huil. Mijn verdriet heeft je geur al lang verdreven maar toch voelt het alsof je dichtbij bent.

En ik voel  de pijn. De pijn omdat je er niet meer bent en ook nooit meer zal zijn. Dat ‘nooit’ is niet te bevatten. En ik zal het ook nooit geloven.

Daarom schuif ik de gedachten aan jou overdag stiekem tijdelijk opzij. Zodat ik functioneer, werk, leef. Als ik aan je denk dan lukt dat niet. Maar het voelt als verraad. Het voelt als een harteloze moeder. En dan ben ik niet, toch? Ik zou wel de hele dag aan je denken als ik dat aan zou kunnen. Maar dat lukt me nog niet. Misschien ooit. Misschien nooit.

Dus als je me voorbij ziet huppelen om leuke dingen te doen, ergens diep in mijn hart draag ik je mee, zoen je op je neus en moffel een pakje sigaretten in je jaszak. We waren een mooi team, Pieter. Jij en ik. Ik haat lantaarnpalen.

13 Reacties to “Elf maanden en één dag.”

  1. Simone 25/08/2017 bij 9:19 pm #

    😘😘😘

  2. Wilrike Pasman 25/08/2017 bij 9:30 pm #

    Waren… 💔

  3. Anoniem nr 1 26/08/2017 bij 5:43 am #

    Lieverd deze vreselijke september maand !!
    😢😢

  4. Romy 26/08/2017 bij 6:15 am #

    Wat helder verwoord. Zo intens…
    Ik denk dat Pieter jou heel goed zou begrijpen ….
    Uit al je stukjes blijkt zoveel liefde .
    Kracht gewenst om deze maand tegemoet te gaan.

  5. Jolanda 26/08/2017 bij 6:34 am #

    Sterkte voor jou lieve Pien!!
    Rotmaand voor jou!!!😘

  6. Floortje 26/08/2017 bij 7:40 am #

    Lieve Pien, ik wil je alleen maar zeggen dat ik het ongelooflijk knap vindt hoe je met het verlies van Pieter omgaat. En een harteloze moeder ben je allesbehalve. Pieter had de liefste moeder die hij zich kon wensen. Liefs xx

  7. Harmke jansen 26/08/2017 bij 7:47 am #

    Och lief mens….je doet het zoooooooooooo goed…slecht mens? Een hartstikke lief mens met een mega verdriet! Je hebt ook niet zoveel keus…je moet het doen zoals je het nu doet! Ik wens je zooooo een lichter hart! 😘

  8. Margreet 26/08/2017 bij 1:49 pm #

    💞❤💞

  9. susanhol 26/08/2017 bij 2:25 pm #

    Jaaa, de dag en de nacht, twee heel aparte dingen. Ook al huppel je rond, je hart houd je aan de grond (genageld). Zoen en knuffel!

  10. Moon 26/08/2017 bij 5:52 pm #

    Rouwen is hard werken, ieder op zijn manier. Denk dat Pieter trots is op zn lieve moeder. Sterkte lief mens!😘

  11. Trees 26/08/2017 bij 6:21 pm #

    🤗

  12. lien 27/08/2017 bij 2:53 pm #

    Pien toch. ..heel veel extra kracht en sterkte voor jullie deze aankomende maand. X

  13. Irene 31/08/2017 bij 8:11 am #

    Lieve Pien,

    Je bent zo’n warme moeder, die band met jouw Pieter zo uniek. Het wegstoppen, niet aan denken, het doorgaan, vaak met dingen die je eigenlijk koud laten. Het kan alleen op deze manier, het niet toelaten van de onmenselijke pijn en het missen.

    Nee Pien, Pieter zou je het begrijpen, je nog levende kinderen, daar moet je er ook voor zijn. Je bent ook de moeder van zijn broers.

    Dat kan alleen door het bewust niet aan denken, Voorlopig!. Het monster weghouden.

    Dat bespringt je wanneer de dag om is. Het komt weer wanneer je wakker wordt, en het grote weten meteen weer bezit van je neemt. Het dan weer moeten wegdenken om de dag door te komen. Pien zoveel sterkte…….Het is zo zwaar , ondragelijk zwaar..

    Ooit wordt jij sterker, nog sterker dan je al bent, Dan lijkt het lichter te dragen. Heus je gaat ooit weer blij zijn van dingen die in je leven gaan gebeuren. Je bent nog jong.
    Altijd zal je betreuren, waarom Pieter het niet mag mee maken.. De mooie momenten, dingen, zullen altijd een schaduw met zich meedragen, dat is het lot van moeders en vaders die hun kind overleven. Dit verdriet, zonder de messteken, de pijn van dit moment hoort bij je, je wilt het ook niet meer kwijt het is de verbintenis met jouw Pieter.

    De pijn zal minder worden Pien, ooit. Je staat nog zo aan het begin, het is nog pas geleden. Een zoon 18 jaar bij je gehad, het heeft zoveel tijd nodig om deze wond te helen.

    Het litteken zal pijn blijven doen altijd.

    Helaas spreek ik uit ervaring Pien, hoewel iedereen uniek is, denk ik toch dat alleen moeders die dit mee gemaakt hebben weten wat het met een mens doet. Al is het begrip en warmte van andere moeders zo troostend, het is echt heel eenzaam.

    Lieve groet van Irene

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: