Zestien maanden.

24 jan

 

Vandaag ben je één jaar en vier maanden dood. Soms bekruipt me de gedachte dat het al bijna gewoon is dat je er niet bent. Dat het went, dat het steeds moeilijker is om je te plaatsen in mijn leven nu.

Maar dan rijdt er een jochie voorbij op een zwarte scooter. Maar dan zie ik een smiley zoals jij op je helm had. Maar dan zie ik rode gympies.

En dan vind ik je laatste aansteker in mijn tas. En dan hou ik ’s nachts je knuffelbeest aan zijn pootje vast. En dan steek ik kaarsjes aan bij je foto. En dan moet ik huilen. En vraag mezelf af wat ik in godsnaam die afgelopen zestien maanden na je dood heb gedaan.

Dat het gister lijkt, dat het een soort vacuüm is waar ik in ronddobber. Maar dat er ook mensen zijn die het lang genoeg geleden vinden om je dood niet meer te noemen. Die over onbelangrijke dingen gaan praten. En dat ik daar dan maar gewoon in meega.

En dat ik steeds vaker op onverwachte momenten moet huilen. Tijdens gewone dingen. Bij gezellige borrels. Al die tranen die er niet uitkwamen toen je net dood was. En gelukkig gebeurt me dat alleen bij mensen die dat begrijpen.

Er zitten van die dagen bij. Dat ik de hele dag nog met niemand gesproken heb. Het is geen vervelende eenzaamheid maar drukt me wel met mijn neus op de feiten. Dat ik naast jou ook je broers niet meer als vanzelfsprekend om me heen heb. En dan wil ik nog wel eens zielig gaan zitten doen op mijn bankje. Ook al sms en app ik met ze.

Maar toch, Pikkieman, is mijn leven ook mooi en goed, kan ik genieten van lekker eten met vrienden. Plezier hebben in dingen, uitkijken naar iets leuks. En kan me gelukkig voelen. Draag ik die zestien maanden als een dode rugzak met me mee maar kan wel lachen om leuke dingen. Als je überhaupt  nagedacht had over een erfenis op je achttiende dan weet ik zeker dat je iedereen veel plezier en pret had nagelaten.

Carpe Diem. Dat lukt me steeds vaker. Vernietigende pijn wordt  weemoed. Ook al zou ik nog steeds alles doen om je terug te krijgen. Zelfs voor eventjes.

22 Reacties to “Zestien maanden.”

  1. Trees 24/01/2018 bij 9:00 pm #

    😘

  2. Anita 24/01/2018 bij 9:07 pm #

    Snap t helemaaL❤️
    Sterkte vrouw🔥

  3. Wilrike Pasman 24/01/2018 bij 9:19 pm #

    Mooi geschreven Pien 💖

  4. Monique 24/01/2018 bij 9:22 pm #

    ❤❤❤

  5. ninipralini 24/01/2018 bij 9:40 pm #

    Lieve Pien. Verdriet komt met horten en stoten, als je het minst verwacht.. Als je niets meer moet, als de rust er weer is.
    Een rugzakje dat nooit meer af gaat maar wel iets zachter wordt. Een rugzakje met mooie herinneringen die je nooit wilt vergeten.
    Fijn dat je ook weer kunt genieten, ik wens je alle geluk van de wereld ❤️

  6. ingridw57 24/01/2018 bij 10:00 pm #

    Dappere! Ik bewonder je hoor

  7. Anoniem 24/01/2018 bij 10:33 pm #

    😘

  8. Simone 25/01/2018 bij 6:08 am #

    Hoi Pien,

    Wat fijn om wat van je te horen!
    Ik bewonder je (nog steeds) enorm!
    Het zal wel zo blijven gaan.
    Verdriet laat zich niet leiden en komt en gaat op de meest onverwachte momenten…
    Het is de kunst dat je ermee om leertc gaan op een voor jou aanvaardbare manier. En zo te lezen lukt jou dat steeds beter😘
    Superfijn dat er naast al je verdriet ook steeds meer geniet-momentjes komen, waar je heel bewust van geniet!

    Lieve groetjes van mij🌺

  9. Anoniem nr 1 25/01/2018 bij 6:25 am #

    Sterkte lieve Pien … 😘😘

  10. Harmke jansen 25/01/2018 bij 6:28 am #

    Lieve meid….het verdriet om het gemis van je kind wat je zooooo graag nog even zou willen vasthouden…dat blijft je hele verdere leven ondanks het slijten en dat er weer zonnige momenten zullen zijn. 16 maanden……al 16 maanden ben ik jou….die ik niet ken….niet vergeten en zo nu en dan spook je door mn hoofd…jij en je zoon! Ik ben blij dat er weer geniet momenten zijn….dat is je zo ontzettend gegund!😘

  11. Melanie 25/01/2018 bij 6:43 am #

    Fijn om je weer te lezen…het was stil.
    Liefs

  12. Margreet 25/01/2018 bij 6:54 am #

    💟💟💟

  13. Anoniem 25/01/2018 bij 7:51 am #

    Lieve Pien, je bent een sterke vrouw, ben zo blij dat ik je heb leren kennen! Je komt er wel, sterker, je bent al een heel eind. Op weg, liefs Suus

  14. Shasja 25/01/2018 bij 3:32 pm #

    Mooi om te lezen Pien. Tranen die mogen komen maar ook pret hebben. Je zoon zou het niet anders gewild hebben, dat weet ik zeker. En natuurlijk, eigenlijk zou hij er nog moeten zijn.

  15. teuntjevansw 28/01/2018 bij 9:39 pm #

    ‘vernietigende pijn wordt weemoed’, hartverscheurend en hoopvol tegelijk. petje af, pien! ook voor de manier waarop je je nieuwe leven invult.

  16. teuntjevansw 28/01/2018 bij 9:41 pm #

    ps: genoten van je oergeestige keukenkastjes!

  17. Tink 30/01/2018 bij 5:01 pm #

    Wat een mooi stukje is dit. Zestien Pieterloze maanden alweer. Waar blijft de tijd?! Mijn petje af hoe je ze invult Pien. Jochies met rode gympen op een scooter zullen er altijd zijn. En dat Pieter trots op je is weet ik wel zeker. X

  18. Irene 01/02/2018 bij 1:49 pm #

    zolang al weer zonder jouw Pieter, tegelijkertijd als de dag van gisteren . Dagen dat je het niet kan geloven, dat dit je overkomen is. Het is zo vervreemdend, toch ook weer zo eigen, zo dichtbij je. Het is niet uit te leggen aan anderen die het niet zelf hebben meegemaakt.

    Het meepraten over onbelangrijke dingen, voor anderen een gezellig leuk moment.

    Niets mis mee.
    zo energievretend voor een moeder die haar kind zo mist. Zo’n eenzaam gevoel geeft dit, dat de tranen zomaar komen. Je kan er vaak niet in mee en toch doe je het.
    Je bent dan even in hun wereld, niets aan de hand. Maar jij moet terug naar wat je echt voelt.

    Het hartverscheurende innerlijke verdriet, dat als weemoed gaat aanvoelen.

    Zo mooi verwoord Pien. Schoonheid, in alle vormen, de natuur, muziek kunst, mensen die er echt toe doen, is het wapen en de troost voor mensen die overspoeld worden door verdriet. Je doet het zo goed Pien, een voorbeeld voor je zonen.

    Alle goeds van Irene

  19. Anoniem nr 1 03/02/2018 bij 4:17 pm #

    Even laten weten dat ik aan je denk ! 😘

  20. lien 05/02/2018 bij 1:48 pm #

    Dag pien, ja dan zijn er alweer 16 maanden voorbij , en ga je langzaam verder maar kan het verdriet je zo maar weer aanvliegen .. en dat zal wel zo blijven .. ik vind je dapper .. En Pieter ook denk Ik zomaar..

  21. Floortje 17/02/2018 bij 8:45 pm #

    Lieve Pien,

    Het is zo onvoorstelbaar dat je een kind, een van je eigen superknap uitgebroedde zoons, niet meer bij je hebt. Ik heb nog contact met de ouders van een meisje dat op de middelbare school bij mij in de klas zat en verongelukte, ook op haar scooter. Dat was op 15 februari al 26 jaar geleden. En nog praten we over haar. Dat blijft. Het is/was hun kínd. Zo blijft Pieter ook altijd aanwezig in gesprekken of in dingetjes als zijn knuffel. Ik blijf zeggen dat ik je een topmens vindt. Puur en eerlijk. Of het nou mooi of lelijk is, je zegt en doet het gewoon. Dat vind ik super. Xxx

  22. Anoniem nr 1 04/03/2018 bij 5:55 pm #

    Even een lieve groet .😘

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: