Archief | maart, 2018

Dat.

23 mrt

 

Morgen is het anderhalf jaar geleden dat je dood ging. Ik zou nog steeds, geblinddoekt, met mijn neus je uit een rij van jongens herkennen. Maar ik zal nooit meer weten hoe je nu was geweest. Nooit meer ‘eerste keren’ meemaken. Soms probeer ik me voor te stellen hoe je leven er nu had uit kunnen zien, als je niet dood was gegaan die vroege zaterdagochtend in september. Omdat ik niet weet hoe je je ontwikkeld had. Het staat allemaal stil bij die datum, die maand.

Van de week werd ik wakker en realiseerde me dat het in al mijn dromen september blijft. Dat dat mijn uitgangspunt blijft.  Dat ik altijd vanaf die maand blijf leven. Dat ik droom over een nieuw huis in februari en dan denk nog vijf maanden de tijd te hebben om te verhuizen.

Dat ik me soms schaam omdat ik lach en verder leef. Dat Saar, het meisje van zes waarop ik pas, aan me vraagt waarom jij dood bent gegaan en dat ik dan geen goed antwoord kan geven.

Dat die foto van jou en Wout, rennend op het strand naar de zee in Normandië,  me iedere keer als ik in de keuken sta  zo’n grote opdonder geeft. Maar daarom hang ik hem op ook, denk ik.  Dat ik moet huilen om je. Dat ik je zo mis. Dat mijn vrienden me laten blijven praten over jou en niet zeggen “Nou is het wel genoeg, ga verder”.  Dat je ouwe knuffelbeest allang niet meer naar jou ruikt maar alleen nog maar naar mijn zielige moeder tranen en zweet.

Dat het lijkt als of ik alleen nog maar rond de 24ste van iedere maand  stil sta bij je dood. Dat ik niet durf terug te denken aan ons oude huis. Waar nu iemand anders woont die misschien zo maar jouw kamer inloopt of misschien wel een feestje geeft in de opkamer waar jij speelde en waar wij voor het laatst samen waren.

En dat je nooit de plek zal zien waar ik nu woon en ben. Dat deze plek nooit van jou zal zijn. Alleen die van dat rennende lijfje op het strand in de keuken. En al die andere foto’s van je, als poging om je hier te houden.

Ik wou dat het 23 september 2016 was en dat je ziek was en in je veilige bed bleef liggen, de hele dag, avond, nacht en jaar. Mis je zo, lief menneke.