Dat.

23 mrt

 

Morgen is het anderhalf jaar geleden dat je dood ging. Ik zou nog steeds, geblinddoekt, met mijn neus je uit een rij van jongens herkennen. Maar ik zal nooit meer weten hoe je nu was geweest. Nooit meer ‘eerste keren’ meemaken. Soms probeer ik me voor te stellen hoe je leven er nu had uit kunnen zien, als je niet dood was gegaan die vroege zaterdagochtend in september. Omdat ik niet weet hoe je je ontwikkeld had. Het staat allemaal stil bij die datum, die maand.

Van de week werd ik wakker en realiseerde me dat het in al mijn dromen september blijft. Dat dat mijn uitgangspunt blijft.  Dat ik altijd vanaf die maand blijf leven. Dat ik droom over een nieuw huis in februari en dan denk nog vijf maanden de tijd te hebben om te verhuizen.

Dat ik me soms schaam omdat ik lach en verder leef. Dat Saar, het meisje van zes waarop ik pas, aan me vraagt waarom jij dood bent gegaan en dat ik dan geen goed antwoord kan geven.

Dat die foto van jou en Wout, rennend op het strand naar de zee in Normandië,  me iedere keer als ik in de keuken sta  zo’n grote opdonder geeft. Maar daarom hang ik hem op ook, denk ik.  Dat ik moet huilen om je. Dat ik je zo mis. Dat mijn vrienden me laten blijven praten over jou en niet zeggen “Nou is het wel genoeg, ga verder”.  Dat je ouwe knuffelbeest allang niet meer naar jou ruikt maar alleen nog maar naar mijn zielige moeder tranen en zweet.

Dat het lijkt als of ik alleen nog maar rond de 24ste van iedere maand  stil sta bij je dood. Dat ik niet durf terug te denken aan ons oude huis. Waar nu iemand anders woont die misschien zo maar jouw kamer inloopt of misschien wel een feestje geeft in de opkamer waar jij speelde en waar wij voor het laatst samen waren.

En dat je nooit de plek zal zien waar ik nu woon en ben. Dat deze plek nooit van jou zal zijn. Alleen die van dat rennende lijfje op het strand in de keuken. En al die andere foto’s van je, als poging om je hier te houden.

Ik wou dat het 23 september 2016 was en dat je ziek was en in je veilige bed bleef liggen, de hele dag, avond, nacht en jaar. Mis je zo, lief menneke.

17 Reacties to “Dat.”

  1. bertruisch 23/03/2018 bij 8:31 pm #

    Mooi Pien. En zeer doend. Maar vooral mooi. Virtuele knuffel.

  2. Desiree 23/03/2018 bij 8:34 pm #

    Dikke knuffel lieve Pien! Blijf alsjeblieft over Pieter praten. Please

  3. Wilrike Pasman 23/03/2018 bij 9:00 pm #

    Het blijft onvoorstelbaar en ondoenlijk. Maar eens, mooi geschreven. Fijn weer een stukje van je te lezen. ♥️

  4. Marlies 23/03/2018 bij 9:16 pm #

    Wat een schrijnende….maar tevens prachtige woorden toch weer! ❤️

  5. Anita 23/03/2018 bij 9:17 pm #

    Je hebt er niks aan, maar toch .. Sterkte 🔥🔥🔥

  6. Romy 23/03/2018 bij 9:21 pm #

    Pien …
    Wat een gemis …
    Nooit meer compleet … En ondanks dat vertrouwde huis gekozen voor een nieuwe start . Met de herrinneringen in jouw hart .
    Wat een respect voor jou.
    ❤️

  7. Moon 23/03/2018 bij 9:40 pm #

    Weet niet wat ik moet schrijven. Vaak in mijn gedachte. Sterkte!😘

  8. Tink 23/03/2018 bij 11:30 pm #

    Hij zal altijd bij je zijn Pien, in elk huis. Hij zit in je hart. X

  9. Anoniem nr 1 24/03/2018 bij 5:53 am #

    Wat moet ik nog zeggen .
    Sterkte lieve Pien ..❤

  10. Margreet 24/03/2018 bij 7:41 am #

    Dat lijkt me zo’n keiharde stilte…………zo’n aanwezig gemis <-3

  11. Suzan 24/03/2018 bij 3:30 pm #

    Lieve Pien, ik geef je een knuffel.

  12. Floortje 24/03/2018 bij 4:05 pm #

    Lieve Pien, altijd als ik je stukjes lees denk ik dat ik het heel erg begrijp wat je schrijft en tegelijk zeg ik dan bijna pissig tegen mezelf hoe ik dat dúrf te denken. Mijn slungelaar leeft tenslotte nog. Dan voelt het al als teveel om op jou te reageren. Wie ben ik met mijn begrip, ga toch fietsen. Maar tegelijk hoop ik dat je er iets aan hebt. Aan het feit dat er moeders meeleven, ook al kennen ze jouw bodemloze verdriet niet uit ervaring. Sommigen hier helaas wel, weet ik, maar veel ook niet. Bij het rennende lijfje en het mogelijke feestje in de opkamer, die ene laatste plek van jou en Pieter, krijg ik steken in mijn eigen moederhart. Anderhalf jaar, Pien, anderhalf jaar is vreselijk kort en vreselijk lang. Dikke spierbal en liefs, Floortje

  13. Harmke jansen 24/03/2018 bij 4:33 pm #

    Ach Pien….natuurlijk mis je je menneke…..en schaam je nooit voor je lach en je leven….nooit lief mens!

  14. Anoniem 26/03/2018 bij 2:42 pm #

    Lieve Pien, zoveel bewondering voor jou, voor je schrijfkunst recht uit je hart, voor je vechtlust, ik hou van je, dikke pakkerd, liefs Suus

  15. teuntjevansw 29/03/2018 bij 7:49 pm #

    m’n lieve mens, kon ik je maar helpen deze last een beetje te dragen.

  16. Irene 31/03/2018 bij 8:56 pm #

    lieve moeder Pien

    Dat nooit meer…….. nooit meer. Onverdraaglijk DAT er zoveel gebeurtenissen komen waar hij niet bij zal zijn. Niet alleen je eigen verdriet, maar ook het verdriet om hem dat hij het leven zo kort mocht leven. Juist dat maakt het zo moeilijk. Je had hem alles maar ook alles zo gegund.

    Het blijft zwaar. Daarom lach wanneer het kan, daardoor kan je juist weer verder.

    Even pauze van het verdriet. Kan niet anders.

    Lieve groet,
    Irene

  17. Anoniem 15/04/2018 bij 7:35 pm #

    Dag Pien , raar he dat het leven verder gaat zonder Pieter en je zo weer zoveel verder bent. En je zomaar lacht en beleeft . Maar het verdriet blijft. Als een amputatie is daar die stekende pijn en gemis en het besef. Hoe lang ook geleden,. De tijd staat weer stil . Blijf sterk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: