Hulp.

21 mei

Het lukt me niet, Piet. Meer dan anderhalf jaar na je dood moet ik toegeven. Ik accepteer je dood niet. Ik probeer zoveel mogelijk die bijtende, alles verwoestende pijn weg te proppen in het angstige hoekje van mijn hoofd. En dat vindt zijn uitweg in mijn oude vriend hyperventileren en pleinvrees. Terwijl ik sinds jouw dood absoluut niet meer bang ben voor wat er eventueel hierna komen gaat.

Begrijp me niet verkeerd, ik werk, ik functioneer, ik knuffel mijn oppaskinderen en heb plezier in dingen. Ik kook lekkere maaltijden voor mijn vrienden en mijn huis is bijna altijd vol. Maar het duizelige in mijn hoofd blijft. Daarvoor zoek ik steun. Steun die ik niet kan eisen van mensen die me zo na staan. Misschien te dichtbij. Misschien heb ik een buitenstaander nodig die niet betrokken is en niet geraakt wordt door mijn verstopte verdriet en tranen.

Ik zie je kop als je dit allemaal leest en hoor je zeggen: “Trut!” Ja, Pik, maar ik ben niet diegene die tegen die lantaarnpaal is geknald. Ik durfde pas na een half jaar uit te stappen en op die plek te staan. Ik doe wel stoer maar ik ben het niet meer.

Ik weiger vanaf nu zonder tranen over jouw dood te praten. Ik weiger grappige opmerkingen te plaatsen. Ik hoor Grote Oma zeggen: “Pien doet altijd stoer, ze wil alles maar iets lachend brengen”. Het ouwe wief heeft gelijk. Waarom zou ik in vredesnaam stoer moeten zijn?

Ik ben in elkaar gedeukt. En het lukt me niet om mezelf weer glad te strijken.  En daar zoek ik dus hulp voor. Niet om jouw dood te vergemakkelijken. Niet om te vergeten. Niet om te herdenken. Maar om me te laten weten dat je nooit meer door die deur naar huis zal komen.

Om te accepteren. En om de gedachten aan jou niet meer weg te drukken.  Dat die achttien jaar, twee maanden en twee dagen alles is dat ik nog van je heb. En dat er echt niks meer komt, hoelang ik het ook uitstel. Ik zal altijd blijven vloeken, alles en iedereen verwensen omdat jij doodging en zij  niet.

Maar misschien lukt het me met hulp van buitenaf om ’s ochtends met een glimlach te beginnen, en niet met een stoer smoelwerk. En dat ik gewoon de Primark kan inlopen en binnen één kwartier weer buiten sta,  jij had altijd minstens drie kwartier nodig voordat alles gekeurd  en gepast was. Take your time, sweetie.

26 Reacties to “Hulp.”

  1. Anita 21/05/2018 bij 8:05 pm #

    Allemaal heel begrijpelijk meisje
    Heel veel sterkte, en ja ..aanvaard hulp 👍❤️!

  2. Erla 21/05/2018 bij 8:14 pm #

    Je wilde het zelf doen sterk mens niets mis mee. Maar ook sterke vrouwen hebben hulp nodig!

  3. Anoniem 21/05/2018 bij 9:53 pm #

    Soms duurt het lang als je beseft dat je het niet alleen kunt. Je bent ook sterk dat je dat kunt toegeven. Stoer zijn is soms makkelijker. Sterkte Pien, dit is misschien het moeilijkst..👊🏽🌹😗

    • Janna 15/07/2018 bij 8:42 pm #

      Lieve Pien,
      Ik volg je al 1,5 jaar. Iedere keer als ik je berichten lees heb ik weer een brok in mijn keel. Al die minuten heb ik met je meegeleefd, met je gerouwd.
      Ik wens je heel veel succes met de hulp, die je volgensmij best goed kunt gebruiken.
      Ik hoop dat je bereikt wat je wil bereiken.
      Dikke kus, dikke knuffel

  4. Harmke jansen 22/05/2018 bij 5:43 am #

    Ach pien….accepteren van redelijke zaken is al zo moeilijk soms….accepteren van de dood van je kind door zn stom ongeluk …..pff…hoe doe je dat….door dit bericht weet ik: laat het “we leven gewoon maar door” los en duik idd samen met iemand die neutraal is in de soep van wanhoop en verdriet! Het gaat je wat opleveren Pien!!! Dikke kus

  5. Wilrike Pasman 22/05/2018 bij 6:59 am #

    Veel sterkte Pien!

  6. Suzan 22/05/2018 bij 7:52 am #

    Om hulp vragen is lief zijn voor jezelf en dat kun jij goed gebruiken Pien. Ga die hulp maar zoeken en naar je toetrekken, zodat je misschien straks ooit weer een klein beetje jezelf terug vindt.
    Liefs, Suuz.

  7. Trees 22/05/2018 bij 9:15 am #

    zoveel succes Pien … xxx

  8. Moon 22/05/2018 bij 9:16 am #

    Dit vind ik een stoere actie. Hulp vragen op het moment dat je het nodig heb. Er is de afgelopen 2 jaar zoveel gebeurd en veranderd. Lieve Pien je doet het goed. Laat die tranen maar komen als je over jou Pieter praat. 😘😘😘

  9. ingridw57 22/05/2018 bij 10:01 am #

    Lieve Pien,
    Dat is pas stoer :hulp vragen.
    Succes

  10. Monique 22/05/2018 bij 10:31 am #

    Lieve Pien, jou pijn breekt mijn hart. Ook al ken ik je niet, zou ik zo graag jou willen helpen bij je pijn. Zelfs anderhalf jaar later gaat er geen dag voorbij dat ik niet aan je denk….

  11. Anoniem nr 1 . 22/05/2018 bij 10:58 am #

    Lieve Pien… wat grijpt me dit aan wat je schrijft.. lieverd ga de hulp zoeken blijf niet zelf kwakkelen .. je hebt zo veel moeten mee maken !!! Iedere dag moet ik aan je denken .. dikke en warme omhelzing van mij .. ❤❤

  12. Pia 22/05/2018 bij 3:18 pm #

    Pien, Sterk zijn is voor de buitenwereld. Maar in je eigen holle boom mag je los gaan….huilen… verdrietig…. schreeuwen…alles kan en mag. Maar Piet terug krijgen gaat hem niet meer worden. 24 uur per dag leeft hij voort in jou gebroken hart. Hij mist jou ook vergeet dat niet. X

  13. Tink 22/05/2018 bij 10:26 pm #

    Doen. Het gaat je zoveel opleveren, stoer wief dat je d’r bent. Die eerste stap is echt het moeilijkst en die zet je nu.
    Ik moet de laatste weken steeds zo aan je denken. Volgens mij weet ik nu waarom.
    Xx ❤

  14. jasnetteke 23/05/2018 bij 12:53 pm #

    Iedereen kan wel eens een beetje hulp gebruiken, zeker met zoiets groots als het ergste dat een ouder kan overkomen. Dapper besluitm Sterkte…

  15. Floortje 26/05/2018 bij 6:16 pm #

    Lieve Pien,
    Ik lees je stukjes altijd en misschien heb je al iemand die je helpt, maar – dit klinkt vast heel raar of reclameachtig – maar ik weet bijna zeker dat mijn man je heel goed zou kunnen helpen. Natuurlijk hoef je er niks mee, maar als je ooit vastloopt en denkt: iemand, help, geef het dan even aan. Hij werkt beetje anders dan anders misschien, maar het helpt mensen vaak erg. Verder alle liefs en sterkte voor jou. Xx

  16. Anoniem 28/05/2018 bij 8:04 pm #

    Het heeft mij echt geholpen na de plotselinge dood van mijn zoon. Praten met en vooral tegen iemand die er niet emotioneel bij betrokken is en je ook nog zinvolle overwegingen meegeeft. Uiteindelijk moet je er toch op jouw eigen manier mee leren leven en daar Kun je best wat hulp bij gebruiken. Met vallen en opstaan en de ene dag gaat dat beter dan de andere. Veel liefs voor jou Pien

  17. teuntjevansw 29/05/2018 bij 7:26 pm #

    zo wijs, zo dapper.

  18. Anoniem nr 1 . 07/06/2018 bij 8:22 pm #

    Pien even voor jou een lieve groet !
    Omdat ik aan je denk !! 😘

  19. Jan 10/06/2018 bij 4:16 am #

    ‘Vraag en u zal gegeven worden….’ Je herkent het volgende, Pien: Je loopt in je dooie uppie wat doelloos te drentelen in een stil, schemerig bos. Gedachteloos. Plotsklaps echter word je in minder dan een nanoseconde rauw uit je versufte bewustzijn gerukt door een tsunami aan paniekerige gedachten. Vanachter een dikke boom een meter of tien verderop zit een kerel (of iets anders angstaanjagends dat ooit schijnbaar je (bos)pad kruiste) op zijn hurken naar je te gluren, wachtend tot je in zijn buurt bent, om je dan te bespringen. Je ziet het glashelder, in weerwil van de schemering. Je versteend stante pede, het angstzweet breekt je uit en je kunt door je stokkende adem geen hulpkreet meer uitbrengen. Dit is de situatie zoals die volgens jou op dat moment is. Geen greintje twijfel aan de werkelijkheid van het tafereel. Er is geen uitweg meer. Tot er plotseling, als je je erbij neergelegd hebt in handen te zullen vallen van de snoodaard achter de boom, één opvallende gedachte door de mazen van je wanhoop weet te glippen en je aandacht vangt: ‘Oordeel niet en kijk nóg eens, maar nu met je gedachteloze, nuchtere verstand’ Misschien wel juíst omdat je de moed had opgegeven lukt het je jezelf voor even te herpakken en je kijkt nog eens naar de plek waar je nog steeds met stellige zekerheid je Waterloo denkt te vinden. Wat je nú echter ziet is ontnuchterend. De veronderstelde kerel is geen kerel maar een boomstronk, een oude knar gehuld in eeuwige stilte. Je aanname eerder, waar je zó zeker van was, was dus in elk opzicht gebaseerd op helemaal níets. Het was slechts een boze droomflard, die je zélf droomde, in je dooie uppie en die louter door je eígen gespitste aandacht weer vervloog in het niets. ‘Is het hele ondermaanse leven niet slechts een droom waarin je jezelf gevangen houdt en waaruit je alleen dan wakker wordt als je sterft?’, schiet er schielijk vanuit je onderbewuste naar je bewustzijn. ‘En wat houdt sterven eigenlijk precies in?’ Je schrikt nú van het antwoord, want dat wéét je. Een nóg intensere angst dan voorheen neemt bezit van je. Je zet het op een rennen teneinde de onverwachte intrinsieke hulp van je af te schudden en je kijkt nog een keer om naar de stille stronk, stiekem hopend dat je verbeelding de oude knar alsnog vervleesd leven doet inblazen waarmee je vervolgens de strijd kunt aangaan. Je verdomd het om je zonder slag of stoot over te geven aan de Waarheid, hoe afmattend die strijd ook is. Toch Pien, je hoeft de deur van je opgetrokken bastion van ontreddering op maar een kiertje te zetten om de Waarheid de gelegenheid te geven in serene stilte binnen te komen en jou ervan bewust te maken dat dít is wat er werkelijk speelt: je droomt je eigen droom. Das alles. Ben je daartoe bereid, dan zal je op een onverwacht moment niet alleen de dood maar ook de geboorte van je zoon Pieter en daarmee jouw eígen rol in het schijnbare gebeuren in het ware licht bezien. Absolute bevrijding van je aardse juk zal je dan gegeven zijn. Hoe onvoorstelbaar nu ook voor jou, zou je deze hulp aanvaarden als die vanuit het niets in je zó beproefde moederschoot geworpen zou worden? To be or not to be, that is the question in dezen…
    (Waarom is het zó moeilijk het gevoelde te verwoorden, te verklanken, te schilderen, zonder er toch myriaden eonen van verwijderd te blijven? Het bedachte concrete blíjft een verwrongen gedrocht dat in helemaal niets lijkt op het embryonale oeridee: multi interpretabel, amoebe-achtig wat vorm betreft. Geconceptualiseerde herkenning door anderen is de lijkwade over de sarcofaag, de genadeklap voor het bedachte. Het domme denken, die moloch, rilt en trilt weliswaar op zijn egoïstische troon, een illusoire strohalm, maar word desondanks ongemoeid de gelegenheid gegeven als een aanbeden gesneden beeld in ‘s-menskes dolende bewustzijn te woekeren, verwikkeld in potsierlijke schijngevechten met als doel zichzelf een tastbaar aards smoel te verschaffen. De mens, die het leven zelf is, leeft alleen voor de dood. Een donquichotterie in optima forma. Níets in deze uit de duim gezogen ondermaanse wereld heeft intrinsieke universele waarde. Alles is een speelbal van onwetendheid, het bedachte denken. Alleen Liefde is waar. De rest is zelfs geen bijzaak. Dat is alles wat de mens hoeft te weten.)

  20. Lien 27/06/2018 bij 8:30 am #

    Dag Pien , dapper van je en stoer . Ga voor die hulp , sterkte ermee . X

  21. Anoniem nr 1 . 12/07/2018 bij 9:06 pm #

    Even laten weten dat ik aan je denk .. 😘

  22. teuntje 13/07/2018 bij 5:39 pm #

    ik ook en ik hoop dat de wachtlijst niet te lang is.

  23. Anoniem nr 1 . 21/07/2018 bij 6:14 pm #

    Lieve Pien .
    Ik wil U voor morgen heel veel sterkte en kracht wensen .! Deze dag zal voor U heel moeilijk zijn ! Daarom wil ik laten weten dat ik aan U denk .maar ook aan Pieter .❤
    Heel veel liefs en dikke knuffel xxxx

  24. Floortje 22/07/2018 bij 8:27 am #

    Lieve Pien, ik weet niet hoe ik je anders kan bereiken. Vandaag 20 jaar geleden werd Pieter geboren. Heel veel sterkte en liefs voor jou. Xxx

  25. Enna 08/08/2018 bij 8:50 pm #

    Veel kracht gewenst Pien!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: