Archief | augustus, 2018

Herinneringen

21 aug

Tegenwoordig als ik mijn laptop opstart krijg ik op FaceBook herinneringen te zien. Ik kan kijken naar berichten die ik precies één, twee of drie jaar geleden plaatste en lezen over de dingen die me toen bezig hielden. Die twee jaar is zo verschrikkelijk. Twee jaar geleden wisten we niet dat je nog maar 27 dagen zou leven. Twee jaar min 27 dagen geleden wist ik niet dat alles ineens voorgoed anders zou worden.

Iedere ochtend dat de herinneringen uit 2016 op FaceBook op mijn scherm verschijnen waarschuw ik je. In mijn hoofd. In mijn gedachten. “Kijk uit, het zal niet goed gaan!” “Lieffie, blijf slapen bij Yason!” Maar er gebeurt niets en iedere ochtend komt die klotedag dichterbij, in het echt en op Facebook en Twitter.

Hoe bitter, al die onwetende berichten en grappige opmerkingen. Dat jij, ik en wij nog geen benul hadden van wat komen ging. Het lijkt een verkeerd omwerkende tijdmachine want als die goed had gewerkt dan had ik op 23 september 2016 de banden van je scooter lek gestoken. Had ik wat in je eten gedaan zodat je ziek thuis was gebleven.

Dat het leven van zulke kleine dingen afhankelijk is, is nog wel het ergste. En de “En als” , “En als” vragen. En de “Waarom” Dat zijn de ergste.

Ik mis je. Na bijna twee jaar na ons samen zijn in het mortuarium in Nijmegen voel ik nog steeds dat afgrijzen. Hier slijt niets. Hier wil niks loslaten. En iedereen die oppert dat ik het een plekje moet geven ram ik keihard voor de desbetreffende kop. Ik laat niet los, ik vertik het. Jij blijft bij me hoe je me verlaten hebt. Pijn, gruwel, onmacht, mooie muziek, dierbare vrienden, liefhebbende familie.

Toch wou ik soms dat alles weer gewoon als vroeger was. Dat de dood van een kind iets was dat je las in de krant, iets dat anderen overkomt. Een terloops gelezen bericht. En dat ik de tijd terug kon draaien.