Archief | januari, 2019

Bekväm

2 jan

Vanmiddag was ik met Zoon1 naar de Ikea. Hij zocht een bankstel en ik had handige kruidenrekjes, Bekväm, gespot in de catalogus van 2019. Half Nederland blijkbaar ook want we moesten mijn auto ongeveer op het dak parkeren en werden als koopzieke schapen het woonwinkelwarenhuis in gedreven. Ik had van tevoren al tegen Zoon1 gezegd dat hij er voor moest zorgen dat ik niet mijn hele gele Ikea tas zou volproppen met dingen waar ik niet voor kwam. Alleen maar vier Bekvämpjes.

Liep ik richting leuke bijzettafeltjes dan schreeuwde hij voluit: “Nee, mam, daar heb je geen plaats voor!” Bleef ik iets te lang hangen bij een mooi tapijt “Nee, mam, je hebt al een vloerkleed!” Bij de vetplanten en cactussen “Mam, jij laat zelfs een cactus verdrogen.” En die mooie dekbedhoezen “Te duur, mam, te duur”.

Ondertussen propte hij zijn gele tas vol met glazen voedselbewaarbakjes want al zijn plastic exemplaren waren vervormd en rood aangeslagen door oververhitte pastasaus in de magnetron.

Jaloers keek ik naar die gele, zwellende bult over zijn rechterschouder maar ik hield stand. Wel zag ik kans om dertig geurige waxinelichtjes in mijn eigen tas te laten glijden, Zoon1 was me in de drukte kwijtgeraakt.

Een meter of vijfhonderd lange rij stond voor bijna iedere kassa dus toen ik een relatief kort rijtje zag stoof ik daar als een Zweedse eland op af. “Snel” riep ik over mijn schouder naar Zoon1 die nog wat spaarlampjes in de gele bult wierp. Ik wilde mijn Bekvämpjes al op de kassaband leggen maar keek verbaasd op mij heen. “Ja, mam, dit is een zelf-scankassa.”

Toen brak het koude zweet mij uit. Ik ben niet zo van die zelf-doen-moderne-dingesen. Nog regelmatig vallen hele busdiensten uit omdat ik iets verkeerd doe bij het inchecken met mijn OV-chipkaart. Een treinkaartje kopen doe ik principieel niet meer en mijn bonuskaart hou ik standaard verkeerd voor het lezende oog. “Help” zei ik zachtjes tegen Zoon1 maar die keek mij minachtend aan. “Hartstikke makkelijk, trut” zei hij. Dus nu heb ik betaald voor zestien Bekväms, negentig geurwaxinelichtjes en een papieren Ikea tas ter waarde van vijf euro.

Omdat ik het bonnetje niet uit het apparaat had gehaald moest ik over het hekje klimmen dat alleen openging door de kassabon te scannen. Achter me hoorde ik Zoon1 zeggen: “Mijn moeder? Nee, ik ken die vrouw niet.”