Bekväm

2 jan

Vanmiddag was ik met Zoon1 naar de Ikea. Hij zocht een bankstel en ik had handige kruidenrekjes, Bekväm, gespot in de catalogus van 2019. Half Nederland blijkbaar ook want we moesten mijn auto ongeveer op het dak parkeren en werden als koopzieke schapen het woonwinkelwarenhuis in gedreven. Ik had van tevoren al tegen Zoon1 gezegd dat hij er voor moest zorgen dat ik niet mijn hele gele Ikea tas zou volproppen met dingen waar ik niet voor kwam. Alleen maar vier Bekvämpjes.

Liep ik richting leuke bijzettafeltjes dan schreeuwde hij voluit: “Nee, mam, daar heb je geen plaats voor!” Bleef ik iets te lang hangen bij een mooi tapijt “Nee, mam, je hebt al een vloerkleed!” Bij de vetplanten en cactussen “Mam, jij laat zelfs een cactus verdrogen.” En die mooie dekbedhoezen “Te duur, mam, te duur”.

Ondertussen propte hij zijn gele tas vol met glazen voedselbewaarbakjes want al zijn plastic exemplaren waren vervormd en rood aangeslagen door oververhitte pastasaus in de magnetron.

Jaloers keek ik naar die gele, zwellende bult over zijn rechterschouder maar ik hield stand. Wel zag ik kans om dertig geurige waxinelichtjes in mijn eigen tas te laten glijden, Zoon1 was me in de drukte kwijtgeraakt.

Een meter of vijfhonderd lange rij stond voor bijna iedere kassa dus toen ik een relatief kort rijtje zag stoof ik daar als een Zweedse eland op af. “Snel” riep ik over mijn schouder naar Zoon1 die nog wat spaarlampjes in de gele bult wierp. Ik wilde mijn Bekvämpjes al op de kassaband leggen maar keek verbaasd op mij heen. “Ja, mam, dit is een zelf-scankassa.”

Toen brak het koude zweet mij uit. Ik ben niet zo van die zelf-doen-moderne-dingesen. Nog regelmatig vallen hele busdiensten uit omdat ik iets verkeerd doe bij het inchecken met mijn OV-chipkaart. Een treinkaartje kopen doe ik principieel niet meer en mijn bonuskaart hou ik standaard verkeerd voor het lezende oog. “Help” zei ik zachtjes tegen Zoon1 maar die keek mij minachtend aan. “Hartstikke makkelijk, trut” zei hij. Dus nu heb ik betaald voor zestien Bekväms, negentig geurwaxinelichtjes en een papieren Ikea tas ter waarde van vijf euro.

Omdat ik het bonnetje niet uit het apparaat had gehaald moest ik over het hekje klimmen dat alleen openging door de kassabon te scannen. Achter me hoorde ik Zoon1 zeggen: “Mijn moeder? Nee, ik ken die vrouw niet.”

8 Reacties to “Bekväm”

  1. teuntje 02/01/2019 bij 6:15 pm #

    hoe hilarisch herkenbaar!
    enne … ik wens je voor 2019 veel liefde van en voor je dierbaren.

  2. Harmkejansen 02/01/2019 bij 6:15 pm #

    Herkenbaar!! Moet toch eens kijken wat dat voor kruidenrekjes zijn…

  3. Wilrike Pasman 02/01/2019 bij 6:26 pm #

    😃
    Fijn, zoon1, lekkere hulp… Geen bank gespot? Gezellig begin van het jaar dus, de beste wensen Pien voor 2019!

  4. Anoniem 02/01/2019 bij 6:34 pm #

    …. hebberig kan je worden in zo’n winkel hé hahaha … goed 2019 Pien xx

  5. Heleen 02/01/2019 bij 9:18 pm #

    Geweldig! Was inderdaad zelf vanavond nog belachelijk druk.

  6. Anoniem 03/01/2019 bij 1:13 am #

    Hihi heel herkenbaar! Was van plan om deze week met zoon er heen te gaan, maar stel het nog maar een week uit, hopelijk dan minder druk.

  7. Melanie 03/01/2019 bij 7:06 am #

    Heerlijk verhaal…zo herkenbaar!

  8. Anoniem 08/01/2019 bij 9:42 pm #

    Wat een lol, Pien 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: