Archief | februari, 2019

Weg.

17 feb

Snappen zal ik het nooit. Waar ben je gebleven, lief kind? Ik heb je negen maanden in mijn buik gedragen, ik kende je als eerste. En nu ben je weg, hartstikke weg. Nooit meer een zoen, een groet, het delen van dingen.

Ik mis je zo. Ik probeer daar niet aan te denken maar het overvalt me op bizarre momenten. Sleur ik mijn nanny baby en meisje met vriendinnetjes mee naar huis, denk ik ineens aan jou en moet dan de kinderwagen door mijn mistige tranen de stoep opsturen.

Ik denk aan hoe het zou voelen om een kind te verliezen en realiseer me dat ik dat nu zou moeten weten. Maar ik weet helemaal niks, lieve Pieter. Ik verbaas me nog iedere dag over mijn onwetendheid. Hier kun je je niet op voorbereiden, hier zijn geen lessen voor.

Alleen maar grauw grijnzende gruwel. Iedere ochtend wakker worden met een knauw in je hart. Iedere avond gaan slapen met hopen op dromen waarin jij vanzelfsprekend een rol speelt. Maar het gemis zal nooit wennen, nooit.

Het onvoorstelbare kan nooit wennen. Je denkt dat dat alleen andere overkomt, niet jou. Blijf dat alsjeblieft allemaal maar denken. Denk bij dat achteloze berichtje in de krant dat dat nooit over jouw kind zal gaan, echt niet, nooit never, niet.

Maar toch gebeurt het. En dan sta je naast het lichaam van je dode kind. En je weet niets meer te zeggen, te voelen, te ademen. Te veel.