Archief | maart, 2019

Alleen.

17 mrt

Alleen als ik alleen ben. Dan durf ik toe te geven aan je dood. En er aan te denken. Heb ik mensen om me heen dan lukt het allemaal wel, dan kabbelt het leven voort. Maar als ik alleen ben dan zit ik ongegeneerd te janken. Kijk ik foto’s en video’s. Luister naar jouw favoriete muziek.

Na zoveel maanden, jaren is mijn verdriet privé. Zij snappen dat niet. Iedereen leeft verder.

Je vader plaatste van de week een nummer op FaceBook. Eentje waardoor hij moest huilen omdat het hem deed denken aan jou, aan dat je er niet meer bent. Aan die klote bijtende pijn die nooit weg zal gaan. Hoe moet dat toch ooit verder als jij er nooit meer zal zijn?

Vanavond probeerde ik me voor te stellen wat je gezegd zou hebben tijdens het avondeten. Want dat was jouw moment suprême. Daar speelde je de hoofdrol en maakte iedereen aan het lachen. Of zocht je ruzie met je broers. Maar wat moesten wij zo vaak vreselijk om je verhalen lachen, om je mimiek, om je gebaren en stemmetjes.

Je bent er niet meer. Ook de gezamenlijke eettafel is versplinterd. Maar weet dat wij allemaal iedere avond een extra bord en stoel voor jou bij schuiven om te luisteren naar je verhalen.

Afgelopen woensdagochtend zag ik op weg naar mijn werk je oudste broer staan bij een drukke kruising in Nijmegen, vlakbij zijn werk. Ik toeterde en zwaaide uitbundig uit mijn autoraampje. Het was zo raar, Piet. Zo’n bizarre gewaarwording, Floris heeft nu een geheel eigen leven. Wouter ook, mijn nest is leeg. Meer dan leeg. Jullie woonden allemaal bij mij en nu niet meer. Ik werd vrolijk toen ik hem zag en naar hem toeterde. De uren daarna niet meer. Ik mis jullie, ik mis mijn gezin.