Alleen.

17 mrt

Alleen als ik alleen ben. Dan durf ik toe te geven aan je dood. En er aan te denken. Heb ik mensen om me heen dan lukt het allemaal wel, dan kabbelt het leven voort. Maar als ik alleen ben dan zit ik ongegeneerd te janken. Kijk ik foto’s en video’s. Luister naar jouw favoriete muziek.

Na zoveel maanden, jaren is mijn verdriet privé. Zij snappen dat niet. Iedereen leeft verder.

Je vader plaatste van de week een nummer op FaceBook. Eentje waardoor hij moest huilen omdat het hem deed denken aan jou, aan dat je er niet meer bent. Aan die klote bijtende pijn die nooit weg zal gaan. Hoe moet dat toch ooit verder als jij er nooit meer zal zijn?

Vanavond probeerde ik me voor te stellen wat je gezegd zou hebben tijdens het avondeten. Want dat was jouw moment suprême. Daar speelde je de hoofdrol en maakte iedereen aan het lachen. Of zocht je ruzie met je broers. Maar wat moesten wij zo vaak vreselijk om je verhalen lachen, om je mimiek, om je gebaren en stemmetjes.

Je bent er niet meer. Ook de gezamenlijke eettafel is versplinterd. Maar weet dat wij allemaal iedere avond een extra bord en stoel voor jou bij schuiven om te luisteren naar je verhalen.

Afgelopen woensdagochtend zag ik op weg naar mijn werk je oudste broer staan bij een drukke kruising in Nijmegen, vlakbij zijn werk. Ik toeterde en zwaaide uitbundig uit mijn autoraampje. Het was zo raar, Piet. Zo’n bizarre gewaarwording, Floris heeft nu een geheel eigen leven. Wouter ook, mijn nest is leeg. Meer dan leeg. Jullie woonden allemaal bij mij en nu niet meer. Ik werd vrolijk toen ik hem zag en naar hem toeterde. De uren daarna niet meer. Ik mis jullie, ik mis mijn gezin.

24 Reacties to “Alleen.”

  1. Anita 17/03/2019 bij 7:30 pm #

    💗🔥sterkte vrouw liefs Anita

  2. Monique 17/03/2019 bij 7:31 pm #

    ♥️

  3. Simone 17/03/2019 bij 7:52 pm #

    Dikke knuf Pien 😘😘😘

  4. Pia 17/03/2019 bij 7:55 pm #

    Kinderen moet je los laten ……bij jou wel heel dubbel.
    Denk nog zo vaak aan dat leuke jong.
    Sterkte en liefs
    X

  5. Suuz 17/03/2019 bij 8:14 pm #

    Leegte is waardeloos. Een stom gat van eenzaamheid. Lieve Pien, vanachter mijn scherm zwaai ik naar jou❤️

  6. FransTraas 17/03/2019 bij 8:24 pm #

    Alleen maar niet vergeten Pien!

    • Ninipralini 20/03/2019 bij 1:46 pm #

      verdriet kent geen tijd.. ❤️
      Liefs Nini

  7. Anoniem 17/03/2019 bij 8:32 pm #

    …. <3 ..

  8. Tre Es 17/03/2019 bij 8:33 pm #

    … <3 …

  9. Anna elisabeth 17/03/2019 bij 9:41 pm #

    Soms denk ik ; waarom volg ik je nog. Je schrijft zo mooi en eerlijk over je gevoelens. Het verscheurt me ook steeds van binnen . Het had mij ook kunnen overkomen . Soms beangstigd het me . Overkomt het mij ook ? Probeer door jou verdriet nog meer te genieten van wat ik heb.
    En blijf het maar wreed en oneerlijk vinden “de dood van jonge mensen”.Het geeft zoveel oneindig verdriet , wordt nooit minder. Sterkte lieverd!
    Ps . Ik leer ook van je. En blijf je volgen omdat hoezo mooi schrijft en omdat ik van mensen hou .

    • pia 18/03/2019 bij 8:19 am #

      en zo is het de spijker op zijn kop!

  10. Chielie 17/03/2019 bij 10:58 pm #

    Het is ook heel erg.

  11. Tink 17/03/2019 bij 11:01 pm #

    Och Pien. Dat lege bord en die lege stoel. En dan ook nog een leeg nest. Auw.
    Dikke knuffel voor jou! Xx ♡♡♡

  12. Heleen 17/03/2019 bij 11:41 pm #

    Weet even niets te zeggen, maar voel wel met je mee. 😘

  13. Harmkejansen 18/03/2019 bij 8:29 am #

    Wat een rotgevoel Pien!!

  14. Harmkejansen 18/03/2019 bij 8:33 am #

    Wat een rotgevoel Pien!! Ik wens je meer en meer van die vrolijkheid toe….

  15. geefmvanjetje 18/03/2019 bij 9:55 am #

    Lieve Pien, de pijn blijft, en soms zo krachtig…
    Ik kan het niet wegnemen maar een hele stevige knuffel en een dikke kus helpen misschien een héél klein beetje😘😘😘

    • Romy 18/03/2019 bij 9:22 pm #

      Ik sluit me helemaal aan bij de reactie van Anna.
      Pien je lijkt me zo n lief mens. En ook al voel je je vaak alleen weet dat er mensen zijn die aan je denken !
      Hopelijk geeft je dat wat troost .
      Groet Romy

  16. Floortje 30/03/2019 bij 5:19 pm #

    Hee lieve Pien, ik heb een tijd lang niet gelezen, maar ik denk nog heel veel aan jou. Zeker ook nu mijn slungelaar in de vijfde zit op het obc. Net als jouw Pieter. Steeds denk ik: mijn god, jij verloor nu een kind. Een kínd. Hoe moet dat, hoe doe je dat. Je moet wel, moet door, maar hoe. Help. Het afgelopen half jaar verloren we twee ouders en steeds stond ik naast de lichamen en dacht: dit is verdriet, maar het klopt in een mensenleven. Ik dacht aan jou naast je zoon en dat kan en mag niet. Dat past toch niet in je, da’s te groot. Maar het gebeurt. Dikke knuffel. Ik blijf met je meeleven. Xx

    • Floortje 30/03/2019 bij 5:21 pm #

      Iek ik zie nu ineens dat er staat ‘maar het gebeurt’ alsof ik wil zeggen, ach ja dat gebeurt. Zo bedoel ik het niet. Ik bedoelde: en dan gebeurt het toch, terwijl het haast te groot is voor een mens om te dragen. Daarom voel ik zo met je mee. Sorry als het er raar staat! Xx

      • pienbetuwe 31/03/2019 bij 7:05 am #

        Ik heb je geen moment verkeerd begrepen. xx

  17. Floortje 05/04/2019 bij 1:03 pm #

    Ha lieve Pien,
    Gewoon tussendoor nog 25 spierballen voor jou. Het leven gaat soms zo knettergek dat het ook nooit meer terugkomt in z’n oude loop. En daar moet je dan als liefhebbende moeder maar een draai aan zien te geven, niet te doen. Ik heb erg veel bewondering voor je. Hoe je elke dag weer gaat en doet. Natuurlijk komt het ’s nachts en op andere allenige momenten op je af. Of eigenlijk komt het dan naar buiten. Dan hoop ik dat je de steun voelt van meelevende moeders elders of van moeders die oh gruwel hetzelfde hebben meegemaakt. Dan ben je niet, nooit helemaal alleen. Die spierballen zijn om je heen, ook als het donker is. Xx

  18. Anoniem 06/04/2019 bij 3:06 pm #

    Hi Pien, inderdaad iedereen leeft verder terwijl jij nog steeds dat verdriet bij je hebt. Ik herken heel goed dat je het dan maar meer en meer voor jezelf gaat houden en het toelaat wanneer je alleen bent. En je gezin dat nooit en nooit meer compleet is. Mijn kinderen die hun broer missen en mijn man die steeds ieler lijkt te worden. Daar ga jij je ook niet beter van voelen van mijn reactie, maar soms wil ik het uitschreeuwen dat de pijn zo heftig is. Hou je goed Pien👊👊

    • anoniem 18/04/2019 bij 6:38 pm #

      Alleen moeders die het zelf hebben meegemaakt weten hoe het voelt.

      Je gezin nooit meer compleet. Iedereen, die na lange tijd denkt, het zal wel goed gaan.

      Het missen van je kind en met verdriet verder leven, je nooit meer de oude wordt is gruwelijk, maar ook dat veel mensen niet meer bij je kind stil staan, nooit meer een anekdote ophalen, net of het niet gebeurd is, net alsof je niet het ergste hebt meegemaakt. Dat maakt eenzaam.

      De slopende moeheid, het overvolle hoofd, je lichaam wat soms ook niet wil.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: