Archief | mei, 2020

Dus.

13 mei

Gister, precies een jaar geleden schreef ik mijn laatste stukje aan jou. Daarna wilde mijn pen niet meer. Ik weet niet waarom. Ik dacht dat ik alles had geschreven wat je moest weten. Onze levens gingen verder, het jouwe in stilte, het mijne in nieuwe dingen.

Nieuwe dingen, mijn eigen huis, mijn werk, mijn vrienden, mijn vriend. Onze familie, je broers en vader, opa en oma en jouw grote vriendenkring bleven zo sterk betrokken bij elkaar, je bent altijd in onze gedachten. En dat gaf zo’n fijn gevoel.

Totdat ik me realiseerde dat als je niet was dood gegaan, dat allemaal heel anders zou zijn gegaan. Had ik geen flat voor mezelf gehad. Was mijn vriend niet opgenomen in de familiekring, had ik niet zoveel geleerd. En…was ik niet zo gelukkig geweest met mijn leven nu. En dat nekt me, Piet. Iedere dag. Ik ben dus blij met mijn leven maar ten koste van jouw dood. Dus wat wil ik? Wat moet ik kiezen?

Ik zou alles geven om je terug te hebben maar ik vind mijn leven op het moment zo fijn. En dat voelt als het ergste verraad. Iedere nacht ga ik slapen met dat dilemma en weet me geen raad met die twee keuzes.

Ik probeer te hopen dat jij blij voor me bent maar ik weet ook dat jij te levenslustig was, je had nog zoveel te doen hier. En het voelt niet goed om je te bedanken voor dingen die veranderd zijn na je dood. Want hoe kan een moeder dat doen? Dus ik blijf nog even wat vertwijfeld achter.

Dus weet ik niet wat ik wil.

Dus hou ik nog steeds zoveel van je.

Dus komen we er samen wel uit.