Over pien

Huis-, tuin- en keukenpretjes. Na de dood van mijn zoon Pieter op 24 september 2016 wat minder pretjes maar meer stukjes over verdriet en gemis.

34 Reacties to “Over pien”

  1. Margo 25/02/2014 bij 5:44 am #

    Leuke stukjes!

  2. Inge (@inge_schrijft) 25/06/2014 bij 6:14 pm #

    Pien, ik vind ze altijd fijn om te lezen!

  3. Anoniem 07/01/2015 bij 11:49 am #

    Leuke stukjes Pien ;-) leest lekker.

  4. Nel Voerman 26/09/2016 bij 11:16 am #

    Dag Pien, ik heb over je gelezen in het AD. Ik ben een lotgenoot, zelf ben ik twee kinderen door een noodlottig ongeval kwijtgeraakt. De oudste was 4 jaar, de tweede was 34 jaar. Doe wat je hart je ingeeft. Alleen jij weet wat goed aanvoelt. Het is een hele mooie foto van je zoon. Je leeft nu in een roes, de hartverscheurende pijn is er al maar wordt nu overschaduwd door alles wat er nog gaat komen. Het afscheid, het regelen. Straks wordt het echt moeilijk als je het in moet gaan passen in je dagelijkse bestaan. Maar weet je, je gaat ’s avonds naar bed en wordt ’s morgens gewoon weer wakker. En eens komt er een dag dat je, heel even maar, niet aan hem denkt. Deze pijn gaat nooit meer over maar de allerscherpste kantjes gaan er van af. Er komt een dag dat ook jij weer kunt lachen. Al zal er voor de rest van je leven een schaduw over alles hangen.
    Ik wens je heel veel kracht toe in de komende tijd.
    Nel

  5. elly de haas 26/09/2016 bij 1:43 pm #

    Lieve Pien, ik las over jou en je familie in het AD. Ik ken jullie niet maar ik wens jullie alle sterkte van de wereld toe. Ik heb de foto van je overleden zoon niet gezien ,wel de foto van de rouwkaart. Het was een mooie leuke jongen. Elly

  6. Popje 26/09/2016 bij 2:04 pm #

    Sterkte met het verlies van je zoon❤️

  7. Roos 26/09/2016 bij 2:07 pm #

    Sterkte pien, ik ken je niet maar jou gevoel te lezen heeft me geraakt.🌹

  8. maria 26/09/2016 bij 3:12 pm #

    heel veel sterkte met het verlies van jullie zoon pieter

  9. Anoniem 26/09/2016 bij 5:04 pm #

    Beste Pien, ik zag op geenstijl de foto van je zoon en las dat hij was overleden door een scooterongeluk. Ik werd en ben er nog steeds naar van. Wat een mooi kind, wat zinloos.
    Ik wens je heel veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.

  10. Anoniem 26/09/2016 bij 7:31 pm #

    Wat een prachtige jongen en wat verschrikkelijk dat zijn leven maar zo kort heeft mogen duren. Ik wens jullie alle kracht van de wereld toe.

  11. Anoniem 26/09/2016 bij 8:25 pm #

    Wat moet het verschrikkelijk zijn wat jij en je gezin nu meemaken… Ik moet er niet aan denken… Sterkte!

  12. Ook een mama 26/09/2016 bij 9:12 pm #

    Beste Pien,

    Allereerst mijn condoleances vanwege het overlijden van Pieter. Mijn volledige hart en steun gaan uit naar jou, de rest van de familie, zijn vrienden en de overige nabestaanden.

    Ik ken jou niet en jij kent mij niet. Ik weet niks van jou en jij ook niet van mij. Maar wat ik wel ken is het gevoel wat er achter blijft als je geliefde zoon komt te overlijden.
    Ik las de dingen die jij over hem schreef op twitter en mijn hart brak in miljoenen stukjes.
    Het kusjes geven, het niet wakker worden.
    De pijn.
    De ijzige leegte.
    Tijd, wat niet meer lijkt te bestaan.
    De herinneringen die zich maar blijven afspelen.

    “Waarom.
    Waarom hij? Waarom nu? Waarom verdomme, waarom.”

    – Nooit zullen wij het waarom begrijpen,
    Zijn leven had een eigen plan.
    Maar alles wat lacht en ademt,
    Daar is hij een deeltje van.

    “Wat als.
    Wat als hij? Wat als ik? Wat als die of die nou…?”

    Het zijn allemaal vragen die je jezelf gaat stellen. Allemaal vragen die nooit beantwoord zullen worden. Vragen waarmee je het jezelf alleen maar moeilijker gaat maken. Vragen waar je uiteindelijk aan onderdoor zult gaan.

    Jij geeft aan bang te zijn voor de dagen die volgende week gaan komen. Waar ben je dan precies bang voor?
    Bang dat iedereen verder gaat met zijn leven terwijl jij stil blijft staan? Bang dat mensen vergeten wat er is gebeurd? Bang dat men op den duur van jou verwacht dat ook jij verder gaat, terwijl jij daar nog niet aan toe bent? Bang voor het rouwproces? Bang voor je eigen emoties en gevoelens? Bang voor die emoties en gevoelens die gaan veranderen?

    6 jaar geleden heb ik al deze angsten gevoeld.
    Ik was zó bang. Ó zo bang.
    Zo bang was ik nog nooit geweest.

    “Hoe moet ik verder? Moét ik verder? Wat is verder?
    Betekend verder gaan dat ik stop met hem te missen? Ga ik hem vergeten?
    Nee, tuurlijk niet, zei ik tegen mezelf.
    Ik kan hem toch nooit vergeten, maar wat nou als hij zich vergeten gaat voelen?”

    Toen ik op een gegeven moment weer positieve gevoelens ging ervaren schoot ik enorm in paniek.
    “Mag dit wel? Mag ik dit gevoel wel hebben? Mijn zoon is verdomme dood. Hoe durf ik een positief gevoel te hebben? Hij zal zich nu wel vergeten voelen. Hij zal zich wel te kort gedaan voelen. Ik loop het hier gezellig te hebben terwijl hij dood is. Nee, dit gevoel is fout.”

    En weg was het gevoel. Het mocht er niet zijn. Ik mocht niet vrolijk zijn. Ik mocht geen leuke dingen doen. Ik mocht het niet gezellig hebben. Want dat was het niet. Het was niet leuk, gezellig of een vrolijke bedoeling.
    Mijn zoon is dood, verdomme.
    En daar gaat niks of niemand verandering in kunnen brengen.

    “Mijn zoon ligt op koelelementen, wat moet ik doen?”

    Niks. Je kunt niks. Er is geen goed of fout.
    Het is.
    Het was.
    Het gaat zijn.

    – Het is goed, Pien. Het is goed.
    Niks is verkeerd.

    Beste Pien,

    Ik heb het afgelopen uur maar wat gedachtespinsels op papier gezet. Het is geen logisch verhaal en ik heb geen idee wat ik nou eigenlijk allemaal heb neergezet. Sorry daarvoor. Jouw verhaal, de dingen die je zegt, het roept zo veel op.

    6 jaar geleden is mijn oudste zoon overleden. Nog nooit heb ik in zo’n verschrikkelijke tweestrijd gezeten. Alles was fout. Niks was goed.
    Mijn leven stopte. Mijn wereld stortte in. Hoe kon dit nou zomaar gebeuren? Ik had hem notabene een paar uur daarvoor nog gezien en tot vanavond tegen hem gezegd. Hij zei het terug.
    “Tot vanavond mama,” klonk zijn stem. Maar tot vanavond is er nooit meer van gekomen. Ja, in het ziekenhuis. Maar dat was niet mijn zoon die daar lag. Dit was niet mijn energieke, vrolijke zoon die altijd grapjes maakte, die altijd verhaaltjes vertelde. Dit was niet de jongen die ik een paar uur daarvoor gedag had gezegd.

    Hij kwam thuis.
    vOok, net zoals jij bij Pieter deed, hebben wij hem zijn lievelingskleren aangetrokken.
    Daar lag hij dan. Veilig thuis. Waar hij hoort. In zijn eigen, vertrouwde omgeving. Bij de mensen die van hem houden. Bij de mensen van wie hij houdt. Precies zoals het had moeten zijn.

    De dagen waren hectisch. Al dat regelwerk waar je niet op zit te wachten. Continu telefoontjes van familie en vrienden die zich zorgen maken, die je willen steunen, die er voor je willen zijn. Heel lief, maar uitputtend. Het was zwaar, maar ik ben blij dat iedereen zo lief is geweest voor me.

    Ik leefde van dag tot dag en was bang voor de begrafenis. De begrafenis was het laatste afscheid. Het zou de laatste keer zijn dat ik door zijn haren kon woelen. Dat ik hem een kus op zijn voorhoofd kon geven. Dat ik zijn mooie gezichtje kon zien. Dat ik hem nog even vast kon houden en ik hou van je kon zeggen.

    Echt, de allerlaatste keer.

    “Moest ik mij er daarna bij neerleggen? Betekende dit dan ook afsluiten en verder gaan?”

    Ik was nog helemaal niet klaar om verder te gaan. Ik had nog zoveel dingen die ik met hem wilde doen, die ik van hem had willen zien. Wij waren nog lang niet klaar. Maar het lot besloot van wel.

    De dagen erna waren zwaar. Iedereen ging weer verder. Het leek op sommige moment alsof er niks gebeurd was. Dat deed pijn. Het deed pijn om mensen verder te zien gaan. Ik kon het namelijk niet, niet zo snel als dat zij dat konden.

    Goh, logisch. Mijn zoon. Niet die van hen. Maar toch.

    Hoe ik normaal gesproken nog even zijn kamerdeur open deed om te kijken of hij sliep, loop ik nu, met neergeslagen ogen, direct door naar mijn slaapkamer.

    De kleine dingen.
    Die maken het moeilijk. Die doen het meeste pijn. Alles wat zo vanzelfsprekend was, is het niet meer. En dat is moeilijk. Moeilijk te accepteren.

    Wat ik je eigenlijk wil vertellen is dat het uiteindelijk goed komt. Het gaat tijd kosten, veel tijd. Maar het komt. Dat betekent niet dat je hem vergeet, of minder gaat missen. Zeker niet.

    Ik mis mijn zoon iedere dag, met alles wat ik normaal gesproken samen met hem had gedaan. Maar dat gevoel speelt niet meer de hoofdrol in mijn leven. Beter gezegd, het bepaald mijn leven niet meer.

    De woede is wel weg. Natuurlijk kan het mij nog wel kwaad maken, maar ik heb mij er bij neer gelegd. Ik stel niet meer de vragen waarom en wat als. Dat heb ik opgegeven en geaccepteerd dat ik daar geen antwoord op ga krijgen. En wauw, wat een opluchting. Nooit gedacht dat dat zo zwaar zou wegen in hoe ik mij voel.

    Maar hoe ga je er verder nog mee om?

    Verjaardagen, vakanties, feestdagen. Dat zijn toch nog steeds de moeilijkste dagen in het jaar. Maar ook dat is minder geworden. De scherpe randjes zijn er wat vanaf.

    Wij kijken met zijn verjaardag elk jaar een dvd terug met filmpjes en foto’s van hem. Om hem te herinneren zoals hij was.

    Dit was even een voorbeeld van wat wij doen. Het helpt mij in ieder geval om hem te herinneren zoals hij was en niet zoals hij de laatste paar dagen bij ons in de woonkamer lag.

    Pien.
    Jij moet hier jouw weg in gaan vinden, hoe jij hier mee om wilt gaan. Dat is belangrijk. Doe alleen dingen die goed voelen. Voor jou.

    Voor mij/ons is het dus een soort ritueel geworden en dat geeft mij/ons houvast. En rust.

    Sorry, je hebt waarschijnlijk echt niks aan dit verhaal. Ik wil je alleen maar zeggen dat het allemaal “goed” komt en dat dit niet het einde van de wereld is, al kan het wel zo voelen nu.

    Doe dit alles op jouw tempo en dan komt het echt wel goed.

    Ik denk aan je,

    Moeder van 3 kids

    • Ien 26/09/2016 bij 9:37 pm #

      Tot straks…..
      Die woorden, ik herken ze zo……
      Maar er kwam geen straks, hij kwam niet thuis.
      En…… is nooit meer thuis gekomen.
      Geen afscheid, geen kusjes, niets van dat alles.
      Een noodlottig ongeval, nog maar 19 jaar.
      De zoon van mijn ouders, hun kind, hun immense verdriet.
      Ik pas 17 ,hij was mijn broer, mijn maatje, mijn Soulmate.
      Ik herken het zo in jullie gevoel als ouder zijn van je kind, je dierbaarste bezit!
      Inmiddels ben ik zelf moeder van 2 zonen, 17 en 22 jaar.
      Mijn grootste angst is mijn nachtmerrie, ze kwijtraken.
      Want ik weet hoe het voelt…..ik zie en voel nog dagelijks de pijn bij mijn ouders en ook ons gezin.
      En ik herken jouw verhaal Moeder van 3 kids…..woord voor woord.

      Sterkte en kracht voor jullie en voor jullie dierbaren, warme groet van mij xxx

    • Irene 08/11/2016 bij 8:46 pm #

      Lieve, dappere, wijze moeder van 3 kids,

      Zomaar op de blog van Pien gekomen. Hoe weet ik niet echt. Ik tikte op google, mijn zoon is dood en nu”. Na Piens woorden te hebben gelezen, las ik jouw antwoord. Wat troostrijk, wat een bemoediging, herkenning.. Ik ben 70 jaar en twee jaar geleden is mijn zoon overleden, Wat er gebeurd is zullen wij nooit weten. Hij is net als Pieter alleen overleden, het is hartverscheurend. Ik mocht mijn zoon 42 jaar in mijn leven hebben, vele malen langer dan jullie zonen. De pijn en het missen blijft hetzelfde.
      Dikwijls denk ik hoe moet ik verder? Misschien dat het wat beter gaat over een paar jaar, dan ben ik in de zeventig, gaat het mij nog lukken, iets te betekenen voor mezelf, maar vooral ook voor mijn dierbaren.
      Je brief lieve moeder, heeft mij echt geraakt en gaat mij helpen, het schuldgevoel dat wanneer ik plezier maak met mijn kleinkinderen, als ik met lieve vriendinnen iets ga ondernemen, wanneer ik een grapje maak tegen iemand in de tram, dan denk ik ook hoe is het mogelijk, je kind is dood. Je dode kind is altijd bij je, aan je levende kinderen denk je niet altijd, het gaat goed met ze. Dat maakt het zo moeilijk. Het opstaan en je meteen pijnlijk realiseren, hij is er niet meer, hij belt niet, komt niet aan, Met goede moed van de dag iets te maken. Vrolijk doen tegen mijn zeer oude moeder, om haar gerust te stellen dat het “goed met mij gaat”. Het is uitputtend.
      Daarom wat fijn om je brief met je wijze woorden en je beschrijving van het rouwen in de eerste maanden/jaren. Je hebt deze oude moeder het gevoel gegeven, dat zij niet gek is. Ik kan met zo weinig mensen erover praten, mijn leeftijdgenoten met hun gezondheidskwaaltjes etc. zeggen alleen maar, maak er nog wat van, want over 10 jaar ben je ook tachtig.
      ..
      Heb ik niet echt wat aan.

      Heel erg bedankt voor je mooie brief aan Pien.

      Pien bedankt voor alles wat je over het overlijden van Pieter hebt willen delen in je blog. Het is geweldig dat je je nergens iets van aangetrokken hebt, precies wat je hart je hebt ingegeven. Mensen zetten de meest walgelijke dingen op social media, waarom men zich druk maakt om een foto van een lieve, knappe, dode zoon, geplaatst door zijn trotse, verdrietige moeder. Heel mooi!!.

      Ook hier weer zoveel herkenning en troost..

      Alle goeds voor beiden
      Irene

      • Marie van der Eems 09/11/2016 bij 1:05 pm #

        lieve Pien,

        Wat moeten jullie ook wat meemaken, je kind verliezen niets ergers bestaat er niet op de hele wereld. onze zoon is nu alweer 4 maanden terug overleden. 19 jaar. Onwel geworden tijdens een presentatie op school. Niks aanvoelen komen zomaar neervallen. Z’n hart stopte met kloppen. daar lig je dan. Geen signalen vooraf dat er iets mis was met ‘m.

        In coma geraakt en niet meer er uit gekomen. 12 dagen nog bij ons geweest. Tijdens de obductie is naar voren gekomen dat ie een vergroot hart had en een vaatvernauwing. maar of dat nou de oorzaak was. Ook sloeg z’n hart tweemaal op hol. Hartritmestoornis. Alles wordt nu onderzocht, wij, z’n 2 mooie zusjes om alles maar uit te sluiten. We hopen dat er iets uit komt uit al deze onderzoeken. Heb wel eens gezegd hij had gewoon pech, t’is ‘m overkomen, nee zei de cardioloog een kerngezonde jongen van 19 valt niet zomaar neer er is iets. 28 november zou hij 20 zijn geworden, we gaan er even tussenuit met z’n 4en in die week want dat was er nog helemaal niet van gekomen. Jesper in gedachten mee.

        Mocht je er over willen praten, moeders met een onnoemelijk groot verdriet en t zelfde grote gemis op Facebook heet ik Marie Dijkstra woon in Makkum en op mijn profielfoto mijn beautiful lost boy blond haar blauwe ogen en blauw tshirt. Weet nog dat ie een foto moest hebben voor een of andere document ik zei ga maar buiten zitten maak ik een mooie foto van je en hij is mooi geworden. Groetjes van

        Marie Dijkstra uit Makkum

        ________________________________

  13. Leon 1986 26/09/2016 bij 9:15 pm #

    Hoi Pien,

    Op het internet heb ik, zoals iedereen, al zoveel narigheid gezien maar dit raakt me. Misschien omdat ik zelf vader ben… misschien omdat ik op die leeftijd zelf scooter reed en mijn moeder blij was als ik thuis was. Pien sterkte! Het is een mooie foto! Lieve groet Léon uit Papendrecht.

  14. Niek 26/09/2016 bij 9:18 pm #

    Beste Pien

    Meid wat heftig.
    Geen woorden voor.
    En het volgen van je gevoel. Zijn foto te plaatsen. Van binnen uit. Omdat het zo voelt. Omdat je zijn moeder bent. Bijzonder!
    Veel sterkte !

  15. Ien. 26/09/2016 bij 10:02 pm #

    Beste Pien,
    Ik las via soc.med jouw bericht.
    Dat je jouw verdriet en jouw lieve mooie Pieter met ons wilt delen heeft me diep geraakt!
    Mijn ouders raakten hun zoon van 19 jaar  kwijt aan een noodlottig ongeval. Ik zag als kind hun immense verdriet, de vreselijke pijn. Ouders moeten hun kind niet hoeven te verliezen. Dat moet gewoon niet mogen, zo oneerlijk! Dat van ons gebeurde in een andere tijd, in een tijd waarin helaas lang niet zoveel gedeeld wordt als in deze tijd. Weinig tot niet (s) werd er gedeeld. Helaas én heel spijtig…..
    WANT lieve Pien, wat heb je toch een prachtige zoon, wat een prachtige foto, en dat je dat wilt delen is mooi, goed, prima! Gewoon omdat jij de trotse mama bent van jouw zoon Pieter en dat wilt delen.
    Ik herken ook Nel haar woorden, haar verhaal. De roes, en al het andere…..
    Ik was 17 en mijn broer was mijn Soulmate. Mijn maatje moest ik laten gaan, ineens en onverwachts. Geen afscheid, niet een laatste knuffel en kus. Ik kon niet delen Pien, zoals jij nu. Dat was toen niet zo. Ik had ‘mijn eigen stille verdriet’ , en nog steeds, en dat ……wens ik niemand toe.
    Inmiddels ben ik moeder, 2 zonen van 22 jaar en 17 jaar.
    Ik deel gelukkig wel én dus ook met hun. Niet alles, maar zij zien zeker ook wel eens mijn pijn, mijn verdriet. Want stil verdriet is niet fijn.

    Doe wat voor jou goed voelt lieve Pien!
    Wat mij betreft; Delen = Helen !
    Warme groet, liefs kracht en sterkte x♡x

  16. Odilia 27/09/2016 bij 8:21 am #

    Hallo Pien,

    Allereerst mijn oprechte medeleven met het verlies van je zoon.
    Ook ik heb een kindje verloren en voel met je mee. Je hebt nog een lange weg te gaan. Niet de tijd heelt de wonden, maar wat jij met de tijd doet. Rouwen is een werkwoord. Je moet aan de bak als ik het zo cru mag zeggen.
    Het is hard werken. Maar het zal je lukken.
    Ik wens je daarbij heel veel energie, moed,kracht, vertrouwen en geloof in jezelf.

    Ik zou je graag een mooi gedicht willen sturen
    Zou ik je email adres mogen hebben?
    Het gaf mij heel veel troost en op momenten als ik niet meer bij mijn verdriet kon komen maar vreselijk de behoefte had om te huilen dan kon ik mezelf openen.
    Zo vaak dat ik op slot zat omdat het zo’n pijn deed en dan las ik dit gedicht en dat voelde als een bevrijding

    Ik wens je veel warmte van lieve mensen om je heen
    Een lieve groet van mij
    Odilia

  17. Marie Dijkstra 27/09/2016 bij 8:18 pm #

    Hallo Pien en familie, geen woorden voor wat een groot verdriet. Zo jong wat een mooie jongen. Ik weet wat je meemaakt wat je nu voelt. 3 maanden terug is onze zoon van 19 overleden, onwel in de klas geworden. in coma geraakt en niet meer wakker geworden. Je zoon kwijt in 12 dagen tijd. Zwaaiend de deur uit tot vanmiddag Jesper op 22 juni en 3 juli overleden. Zo hard om je kind te verliezen. Zo hoort t niet. Ik wens jullie heel veel kracht om dit immens grote verlies te verwerken ik denk aan jullie ook al kennen we elkaar niet.

  18. Tjarda 27/09/2016 bij 8:19 pm #

    Lieve Pien, ik heb er gewoon geen woorden voor. Wat een mooie zoon hebben jullie en wat een verschrikkelijk iets is hem overkomen. Ik denk aan jullie.

  19. Mieke 28/09/2016 bij 8:42 pm #

    Lieve Pien, ik ben zelf moeder van twee kinderen van 17 en 18 en volg al dagen je Twitter account met tranen in mijn ogen. Ik ken je niet maar voel intens met je mee. Ben gelovig maar vraag me al dagen af naar het waarom. Dat zullen we nooit weten. Je mooie zoon is thuis en het is bijna niet voor te stellen dat hij echt niet meer wakker wordt. Vandaag moest je definitief afscheid nemen. Ik wens je heel veel sterkte en steun in de komende tijd

  20. Hester 29/09/2016 bij 7:05 am #

    Hallo Pien, wij kennen elkaar niet. Maar mijn dochter (Lisa) is bevriend met een vriendin van Pieter (Chelsea). Sinds zaterdag is zij heel veel bij Chelsea en andere vrienden geweest om er voor hen te zijn. Gisteren was ze ook bij de crematie en de stille tocht. Zij vond het mooi, heel indrukwekkend maar ook moeilijk. Ik ben in gedachte bij jullie. Voel ik een klein beetje het verdriet en de pijn die je als ouders zult voelen. Ik wens jullie voor de toekomst alle kracht en sterkte toe om dit vreselijke gemis te dragen. Voel jullie gesteund door alle mensen om jullie heen en de vele vrienden van Pieter.

  21. pienbetuwe 29/09/2016 bij 5:10 pm #

    Allemaal dank voor jullie meelevende reacties. Doet me goed en steunt, al komt het natuurlijk nooit meer goed.

    • Mar 30/09/2016 bij 9:42 pm #

      Hallo Pien, ik wens je alle sterkte en kracht toe na het verlies van je prachtige kind Pieter. Wat een onmenselijk verdriet. En ja je hebt helemaal gelijk als je zegt dat het nooit meer goed komt. Het komt nooit meer goed..je komt uit die oneindig donkere tunnel maar het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Je gaat weer leven maar het verdriet om het verlies van je kind zal er altijd weer zijn.

  22. Nel Voerman 01/10/2016 bij 8:32 am #

    Nee Pien, niets komt ooit nog goed voortaan. Van een vriendin die haar dochter (moeder van drie kleine kinderen – oudste van 5 en jongste van anderhalf) verloor bij een verkeersongeluk kreeg ik na de dood van onze tweede zoon destijds het volgende gedicht toegestuurd (van de Engelsman Auden in de vertaling van Willem Wilmink). Zelf verloor ik na een kort maar heftig ziekbed ook mijn man afgelopen december en ik heb dat in mijn dankwoord na de crematie voorgelezen:

    BEGRAFENISBLUES

    Zet stil die klokken. Telefoon eruit.
    Verbied de honden hun banaal geluid
    Sluit de piano’s, roep met stille trom
    De laatste tocht van deze dode om.

    Laat een klein vliegtuig boven ’t avondrood
    De witte boodschap krassen: Hij is dood.
    Doe crêpepapier om elke duivenkraag
    En hul de landmacht in ’t zwart, vandaag.

    Hij was mijn Noord, mijn Zuid, mijn West en Oost
    Hij was al mijn verdriet en al mijn troost
    Mijn nacht, mijn middag, mijn gesprek, mijn lied
    Voor altijd, dacht ik. Maar zo was het niet

    Laat in de sterren kortsluiting ontstaan
    Maak ook de zon onklaar, begraaf de maan
    Maai weg het woud, leg droog de oceaan.
    Want niets komt er nog goed voortaan

    • lem2 11/10/2016 bij 5:13 am #

      Lieve Pien je bent een heldin. Verdriet verwoorden is moeilijk, verwerken ondoenlijk, een modus vinden denkbaar, herinneringen levend houden een must. Liefs, Berna.

  23. Jacq. 08/12/2016 bij 9:54 am #

    Lieve Pien ,

    Wat een nachtmerrie………..
    Alle troost en sterkte toegewenst in deze moeilijke dagen / jaren die volgen !!
    Ooit schijnt er weer licht voor jullie uit deze donkere tunnel.
    Heel veel liefs X

  24. Hans van Vinkeveen/freelance journalist 22/02/2017 bij 8:29 am #

    Beste Pien, heb je ook foto´s van je liftvakantie(s)? Zo ja, zou je dan willen meewerken aan een artikel in ouderenmagazine Nestor (50+) over dit onderwerp? Vrgr. Hans van Vinkeveen

    • pienbetuwe 22/02/2017 bij 8:52 am #

      Hoi Hans,
      ik heb daar geen foto’s van en ik ben niet geïnteresseerd in deelname aan een artikel hier over.
      Groet, Pien.

  25. Ingrid 22/02/2018 bij 6:22 pm #

    Beste Pien,
    Na het overlijden van mijn 21-jarige zoon heb ik hem een volle dag naar huis gehaald. Hij moest en zou nog 1 keer thuiskomen. De begrafenisondernemer heeft het mogelijk gemaakt, ondanks dat niemand nog zijn geliefde overledene naar huis haalt voor een allerlaatste keer. Het was november 2015 en de zon scheen alsof de lente begon.
    Toen ik het artikel las over jou en je mooie zoon begreep ik jouw oermoederliefde omdat het bij mij ook zo voelde op de dag dat ik besloot hem naar huis te halen. De emoties die je beschrijft vanaf het moment dat je weet dat je kind er niet meer is, ik weet hoe het voelt en ik begrijp je. Ik voel wat jij voelt. Ik kom er nooit over, mijn verdriet blijft, dat moet, mijn verdriet is de liefde die ik voel voor hem en liefde voor een kind is onvoorwaardelijk, ook al is hij er niet meer.
    Beste Pien, hou moed, je bent dapper.
    Hou vol voor je twee zonen.
    Het was voor mij ook een openbaring om in de krant te lezen dat je zo moedig was om zijn foto te plaatsen.
    Bedankt Pien.

    • pienbetuwe 22/02/2018 bij 8:00 pm #

      Ik wilde een antwoord naar je schrijven. Kwam niet veel verder dan “Ja, wij zijn aparte moeders met dit groot gemis”. Maar toen bedacht ik me dat ik helemaal niks hoefde te antwoorden. Jij weet hoe het is. xx

Laat een reactie achter op Jacq. Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: